De eerste veertig jaar van mijn leven mishandeling en trauma in de zorg had me al onnodig ziek, gehandicapt, arbeidsongeschikt, ongewenst kinderloos met zware complexe post traumatische stress stoornis achtergelaten. Nu is er door orthopedie en revalidatie een grove medische fout gemaakt waardoor ik twee jaar van mijn leven kwijt ben en er zoveel schade in de voet is veroorzaakt dat ik niet meer kan lopen. Schreef ik al veel over ‘oud’ trauma, kan u het nu live meebeleven. Ik ben er kapot van.

Op de eerste vriendelijke, tegemoetkomende mail kreeg ik slechts een nare reactie van een therapeut en verder radiostilte. Maar na een tweede echt vriendelijke mail met de hamvraag: wat is hier mis gegaan, kreeg ik twee weken geleden dan toch een telefoongesprek met de revalidatie arts. Ja, ik had even tijd nodig om dit te verwerken voor ik erover kon schrijven. Want het was geen gesprek. Het was een absurde vijfenveertig minuten ontkenning, verantwoordelijkheid afschuiven, geschiedvervalsing, mij de schuld geven en nog meer ontkenning. Telkens kon ik een punt pareren om tot mijn verbijstering geconfronteerd te worden met een nog absurdere uitspraak. Om een beeld te schetsen, zal ik de twee in mijn ogen meest bizarre punten geven.

Volgens de arts had ik moeten weten dat er niets in de verwijzing stond, geen enkele overdracht is geweest, er niets aan informatie of beelden is opgevraagd en er zelfs geen contact zou zijn geweest. Nog verstrekkender had ik moeten weten dat de voetproblemen niet op het vakgebied van revalidatie lagen en had ik me terug moeten laten verwijzen naar de orthopeed. Verwoord in een eureka uitroep “Je hebt ook met de verkeerden gepraat he! Je had een verwijzing terug naar de orthopeed moeten vragen!’

Hoe ik dat had moeten weten terwijl ik er wel van verzekerd werd dat revalidatie mij zou kunnen helpen, ik elk contact heb gesproken over het letsel en dat niemand er naar om keek en toch he-le-maal niemand heeft uitgesproken ‘dit is niet ons vakgebied, je moet terug naar een orthopeed’, is mij een raadsel. Blijkbaar had ik twee hoog aangeschreven specialisten intens moeten wantrouwen en mezelf moeten bekwamen in het vakgebied van de orthopedie?

En het kon nog bizarder. Tegen het eind van het gesprek zouden ‘we’ niet weten of er wel Lisfranc letsel is. Euh wut?? Na twee keer uitleggen dat het op de eerste beeldvorming in 2024 werd ontdekt, er binnen een uur tweede beeldvorming kwam om te bevestigen en beter in beeld te krijgen, het is opgemeten op meer dan 5 millimeter en het in twee verschillende ziekenhuizen door een rits aan zorgverleners is besproken – iets wat ik al op de mail uiteen had gezet – haalde hij bakzeil. Om vervolgens te beweren dat ‘we’ niet zouden weten of het letsel wel meer dan 3 mm bedraagt en de voet onstabiel maakt. Het is op meer dan 5 mm gemeten!! Het is de reden dat ik 1 juni 2024 gevallen ben!!! Inmiddels is de voet ingestort en kan ik niet meer lopen!!!!

Na alles wat ik in mijn leven met de zorg heb meegemaakt, zou ik niet zo verbaasd hoeven zijn. Toch overviel dit me zeer. Dit is de arts die veertien jaar geleden mijn leven heeft gered. De man die nauw contact onderhield met twee neurologen uit twee verschillende ziekenhuizen en mijn huisarts, contact opnam met andere afdelingen, al mijn uitslagen en beeldmateriaal had opgevraagd, extra onderzoek liet uitvoeren, allerlei extra stappen voor me heeft gezet en me zelfs wat vertrouwen in de zorg wist terug te geven. Hij is bovendien degene geweest die me van a tot z duidelijk heeft gemaakt wat de zorg mij de eerste veertig jaar van mijn leven had aangedaan.

Nu voelt het alsof hij voor het ziekenhuis de oorlog aan me heeft verklaart. Om een fout die zij gemaakt hebben en mijn leven opnieuw compleet heeft verknalt. Er kon nog geen ‘wat een vervelende situatie voor jou’ vanaf.

Het vervolg is eigenlijk op zijn zachtst gezegd ook eigenaardig. Pas 5 november kan ik bij een andere orthopeed terecht. In de verwijzing de vraag of er sprake is van lisfranc letsel. Gewoon, alsof er nog geen diagnostiek is geweest en ik zelf maar wat bij elkaar bedacht heb ofzo.