De eerste veertig jaar van mijn leven mishandeling en trauma in de zorg had me al onnodig ziek, gehandicapt, arbeidsongeschikt, ongewenst kinderloos met zware complexe post traumatische stress stoornis achtergelaten. Nu is er door orthopedie en revalidatie een grove medische fout gemaakt waardoor ik twee en half jaar van mijn leven kwijt ben en er zoveel schade in de voet is veroorzaakt dat ik niet meer kan lopen. Schreef ik al veel over ‘oud’ trauma, kan u het nu live meebeleven. Ik ben er kapot van.

De moed zakt me bijna in de aangepaste orthopedische schoenen die ik nog lang niet ga krijgen.

Zojuist werd ik gebeld door mijn ergotherapeute. Heel fijn gesprek maar inhoudelijk voornamelijk slecht nieuws. Zij heeft net als ik gemerkt dat de gemeente alles uit de kast trekt om mijn aanvraag voor hulpmiddelen af te wijzen. En vreest nog meer dan ik dat het medisch adviesbureau eveneens alles uit de kast gaat trekken om mijn aanvraag af te wijzen en een verhuisadvies te geven. En natuurlijk, een aangepast en rolstoelvriendelijke gelijkvloerse woning zou het beste en fijnste zijn. Maar die zijn hier zonder wlz (Wet langdurige zorg) indicatie – die ik volkomen terecht van mijn levensdagen niet ga krijgen – niet te vinden. Dan hebben we het nog niet over de betaalbaarheid.

Is er op ander vlak dan nog goed nieuws te melden? Nee, helaas niet. Het komt hier niet in drie keer maar in dertig keer is scheepsrecht geloof ik.

Het was al een bijzondere opmerking. De aangepaste orthopedische schoenen hebben volgens de orthopeed haast want ‘als het twee en halve maand gaat duren, ga je meer achteruit en wordt de kans dat je er van terugkomt kleiner’. Bijzonder omdat ik al twee en half jaar zit te wachten, er schade en complicaties bij zijn gekomen en ik al flink achteruit ben gegaan.

Maar goed, twee weken geleden zou er dus vanuit orthopedie een terugkoppeling met verwijzing naar de revalidatiearts plaats vinden om een traject voor aangepaste, orthopedische schoenen te starten. Omdat ik geen afspraak kreeg, ben ik na enige dagen gaan neuzen in het ziekenhuisportaal. Waar ik tot mijn verbazing een terugkoppeling en vraag om verwijzing naar de huisarts vond met slechts een kopie ter kennisgeving aan de revalidatiearts. Alleen de huisarts is al twee en half jaar niet betrokken en wist tot recent niet eens dat ik niet meer kan lopen. De revalidatiearts zal niets opstarten zonder verwijzing.

Het ging (uiteraard) nog anders. Ik belde secretariaat Revalidatieartsen waar bleek dat de indirecte verwijzing wel was opgepakt. Men zat alleen te wachten op mijn keuze. Euh, welke keuze dan? Men bleek te wachten op mijn aangeven welke schoenmaker ik graag wilde. Het klonk bijna beschuldigend, alsof ik de boel op zou houden. Maar het was wel zo handig geweest mij die vraag te stellen voor men ging zitten wachten tot de boodschap op miraculeuze wijze tot mij zou komen, nietwaar? Advies kreeg ik niet want dat mag niet. Wel de mededeling dat wie ik ook zou kiezen, de eerste afspraak pas in januari zou gaan plaats vinden. Want ja druk en hee, feestdagen komen eraan he! Welja, feestdagen die ik zonder schoenen en zonder hulpmiddelen voor de derde keer op een hoog-laag bed ga doorbrengen. De afspraak is inmiddels gemaakt, ik mag tot veertien januari zitten wachten.

Toen de huisartsenpraktijk maar even gebeld dat de huisarts niets met de brief hoeft te doen. Dat gesprek verliep ook wonderlijk. Er werd opgenomen en ik hoorde een hele diepe, langgerekte zucht van vele seconden met daarna een depressieve ‘met de assistente van dr. X’. Zo’n zucht klinkt niet best dus zeg ik ‘Dat was een lange zucht. Gaat het wel goed met u of is er iets mis?’Dat kwam me op een langgerekte, sarcastisch lachen te staan, gevolgd door ‘Ja hoor, een normale dinsdagochtend. Zeg maar gewoon wat ik voor u kan doen.’. Ze kikkerde aanzienlijk op toen ik vertelde dat de huisarts vooral niets hoefde te doen.

Heeft mijn man dan inmiddels werk gekregen? Nope, ook al niet. Hij heeft een dagtaak aan gesprekken met recruiters en detacheringbureaus en wegslikken van afwijzingen. Als ze nog reageren tenminste.

Het is wat het is, ik kan er niets mooiers van maken. Ik doe hard mijn best niet helemaal weg te zakken in een depressie maar het wordt met de dag moeilijker zo.