Eigenlijk is dan alles al gezegd: ik ben MOE. Daar mag u uit concluderen dat ik nog steeds om de dag naar de sportschool ga inderdaad. Waar het sporten zelf zo slecht nog steeds niet gaat maar de vermoeidheid wel erge parten gaat spelen. En niet alleen dat, ook mijn evenwicht, concentratie en zicht gedragen zich eerder slechter dan beter. De laatste dagen ben ik buiten het sporten dan ook alleen nog maar hangerig, druilerig, klagerig en depressievig.
Nou is dat niet direct uniek, ze zeggen dat het gemiddeld vier weken duurt voor het lichaam helemaal gewend is geraakt aan de beweging. Maar langzaam ga ik me realiseren dat ik weinig gemiddeld ben met dat soort dingen dus dat het zomaar vier maanden zou kunnen duren (Toch niet vier jaar?! Niet aan denken, niet aan denken!). Alleen al de gedachte nog lange tijd met een stopverfhoofd rond te banjeren doet de motivatie door te zetten weinig goed. Daar komt bij dat jan en alleman zich erg vaak verwonderen dat ik nog geen gram ben afgevallen, waar ik ook niet al te vrolijk van word (zowel dat ik niet afval als de herinnering daaraan).
Maar goed, dit is niet de eerste keer dat ik overvallen wordt door het idee dat het nooooit meer beter wordt en ik heb het de vorige keren toch voor elkaar gekregen. Dus daar moet ik me op richten: Het duurt even maar dan heb je ook wat. Uiteindelijk is het hardstikke gezond. Het is de vermoeidheid die praat, niet naar luisteren. Ik heb alle tijd, niet teveel haast willen maken. Ergens in mijn achterhoofd ben ik heel trots dat ik dit doe. Straks ga ik het opnieuw weer leuk vinden. Wat zeg ik, morgen is het vast alweer beter! En wat klaag ik nou, het sporten lukt tenminste al. Ha! Ofzo. Morgen nog maar eens lezen …
Anyhoe, het is ook de reden dat het loggen op een wat lager pitje staat en er van lifeloggen helemaal niets terecht komt momenteel… Komt ook wel weer in orde.