Mijn vader heeft chronisch alvleesklierontsteking dus ik schrok nogal van de zeer nare afloop van het probiotica onderzoek. Het riep ook wel wat vragen op, zoals: is dat eenzelfde probiotica als bijvoorbeeld in voeding zit verwerkt? Zit dat ook in sondevoeding? Hoe zijn die mensen gevraagd deel te nemen aan het onderzoek? Sowieso drukt het je er met de neus op wat een nare, ernstige ziekte het is met cijfers die je liever zou negeren.
Of het op zichzelf niet al afschuwelijk genoeg is, is het probioticaonderzoek inmiddels veranderd in de probiotica affaire. Zo is mijnheer Vromans in alle media die hij kon vinden aan het roepen dat hij behandeld is met de probiotica onder in zijn ogen toen al de leugen ‘baat het niet dan schaadt het niet’ en wel bijna dood gegaan was aan diezelfde probiotica. Je kan je afvragen hoeveel waarheid dit bevat. Sowieso zal het niet in de lijn der verwachting hebben gelegen dat toedienen van probiotica gevaarlijk zou uitpakken en zelfs nu is dat nog niet geheel een vaststaand feit. Zowel bij chronische als zeker bij acute alvleesklierontsteking loop je überhaupt een enorm risico te overlijden. En misschien nog belangrijker: de patiënten die met acute alvleesklierontsteking op de Intensive Care geraken zijn doorgaans bereid een bak grind op te eten als dat de pijn zou verlichten waar deze mijnheer Vromans doet voorkomen een zinnig gesprekje gevoerd te hebben waarna hij van de probiotica pas in de ellende geraakte. Wat veel patienten enigzins zal steken is de manier waarop hij zich erover gedraagd, alsof de artsen hem met opzet de pijp uit wilden hebben waar deze mijnheer wel zo gelukkig is helemaal genezen te zijn. Velen hebben dat geluk niet, ook zonder de probiotica. Frappant was ook dat bij Pauw en Witteman bleek dat mijnheer Vromans het financieel niet makkelijk heeft op het moment en toen viel het woord schadevergoeding al snel. Beetje voorbarig zolang nog niemand weet wat precies waardoor is veroorzaakt. Eigenlijk komt het er uiteindelijk op neer dat mijnheer Vromans niet erg galant op de hoogte is gebracht. Allemaal niet fijn voor de mijnheer in kwestie maar de manier waarop hij nu al aan de bel trekt, is minstens discutabel.
Maar ook aan de andere kant worden extreme woorden geuit.  Immunoloog Eric Claassen, hoogleraar aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam, stelt dat men paniekvoetbal aan het spelen is en noemt de vraag van de Consumentenbond of er onderzoek naar de veiligheid van probiotica kan komen ‘volkomen onzinnig’. “Claassen denkt dat de 24 sterfgevallen in de met het middel behandelde groep patiënten niets met probiotica te maken hadden”, maar het een statistisch foutje is in de verwerking van onderzoeksgegevens. Echter ook dát is nog allemaal niet bekend en de hele handel vast afdoen met ‘och het is niets’ doet ook niet bepaald recht aan patienten, nabestaanden en de ongeruste burger die zich afvraagt of hij nog wel zomaar probiotica kan gebruiken.
Netwerk en Nova zijn inmiddels druk op zoek naar patiënten en nabestaanden die hun zegje willen doen. Via via heb ik echter vernomen dat degenen die een positief zegje wilden doen waren geweigerd, men was op zoek naar kritische noten en enge verhalen. Blijkbaar wil men alleen de sensatie.
Enfin, waar het uiteindelijk op uit zal komen, is voorlopig nog afwachten. Het drukte ons wel met ons neus er op dat je makkelijker dan je denkt geneigd bent deel te nemen aan wetenschappelijk onderzoek, zonder je echt terdege te realiseren welke risico’s daar aan hangen. Mijn vader heeft ook wel eens meegedaan aan onderzoek waarbij hij medicijnen kreeg om een acute alvleesklierontsteking te voorkomen waarbij we zelf ergens het idee hadden dat het vast niet zou schaden. Maar zo vanzelfsprekend is dat natuurlijk niet ..
Hoe denkt u over deelname aan medisch wetenschappelijk onderzoek?
