Hoe vaak is het me verteld eigenlijk .. een, twee, drie, dertig, ach ontelbaar veel keren. Van ‘U bent overspannen’ tot ‘Het zal toch gewoon psychisch zijn, anders kunnen we het niet verklaren’. Dat laatste bleek ow zo fout, sommigen hadden het wel kunnen verklaren. Sterker, een neuroloog verklaarde het ruim tien jaar geleden van a tot z maar besloot toch terug te vallen op het etiket ‘aansteller’. Alle psychopeuten dachten even vaag in die richting maar besloten stuk voor stuk zich te richten op negatieve gedachten en andere psychobable om later te constateren dat dat het toch ook niet was. En zo werd mijn huidige diagnose als uitgesloten beschouwd door de internist die ME stelde en sloten sloten andere specialismes zich aan bij een diagnose waar zij zelf niet eens zoveel waarheid aan hechten.
Het heeft geen enkele zin dat te overdenken, niemand koopt er nog wat voor en ik het minst. Maar toch drijft het boven. De pijn, het verdriet, de frustratie en de boosheid van honderden keren horen dat ik ‘het’ niet goed deed en evenzoveel keren merken dat er weinig naar me geluisterd werd. Ik was het niet waard om serieus te nemen of althans .. zo voelde het ..
Dat zal weer overgaan, het zal een plekje vinden om achtergelaten te worden. En binnenkort zal ik heus bedenken dat ik het nu tenminste wel weet en daar prima mee verder kan. Dat ik gelukkiger zal zijn ondanks dezelfde beperkingen omdat de wetenschap al veel goed doet, een wereld van verschil maakt.
Alleen nu is het nog even oud zeer in een nieuw jasje ..
