Mijn neuroloog kon nav het veronderstelde weeffoutje in mijn hersenen vrij griezelig vertellen welk gedrag en welke emotie ik zal vertonen in specifieke gebeurtenissen. Griezelig omdat het me het gevoel gaf dat hij door me heen keek. Hij kende me amper, wist weinig van mijn prive af maar was absurd nauwkeurig in zijn constateringen. *Twilight muziekje aan*
Uiteindelijk bleek het niet zo griezelig. *Twilight muziekje weer af* Tenminste, als je er vanuit gaat dat wij geen hersenen hebben, maar wij hersenen zijn. En dat klinkt mij wel weer logisch in de oren. Ons denken en functioneren wordt tenslotte geheel aangestuurd door de hersenen. Dus logischerwijs ook onze reacties, onze emoties en ons gedrag. Weten op welk gebied een afwijking ligt zal dan weten zijn wat daar uit voort komt.
Misschien toch wel weer griezelig dan *Zucht. Twilightmuziekje weer aan* Want hebben we dan nog wel een vrije wil? Kunnen we onszelf veranderen? Wat houdt ‘verwerken’ dan eigenlijk nog in? Heeft psychotherapie wel zo’n zin? Zijn we dan alleen nog een samenraapsel van cellen en chemische stofjes?
Het antwoord vond ik in het volgende artikel. *Twilightmuziekje uit* Zelf kan ik het niet beter beschrijven dus daar waag ik me ook maar niet aan. Het is een minder romantisch idee dan het hebben van een geest maar zeker niet minder fascinerend.
Wat is uw filosofie hierover?
Toevoeging: met excuses voor de foute link, deze is inmiddels aangepast..Â