Month: January 2007 Page 1 of 4

Dan besteed ik veel aandacht aan mijn mailbox enneuh, komt er van loggen niets terecht dus ..

Is er nog iets spannends gebeurd afgelopen weekend?

Het enige waar ik altijd enigzins de pest aan heb gehad is huishouden doen en toen was het iets wat er bij hoorde en wat je tussendoor ‘even’ deed. Verder deed ik twee universitaire studies, zat tot over mijn oren in de studentenpolitiek, was fanatiek in fantasy games, had een flink sociaal leven en was enorm ambitieus. Toen werd ik ziek en na veel en vooral heel lang strijden heb ik al die activiteiten en ambities het raam uit moeten gooien. Om te worden waar ik altijd al een hekel aan had: huisvrouw! En zelfs daar loop ik tegen beperkingen aan.

Gisteren schreef ik over mijn beroerde acceptatie en eigenlijk waren de reacties wel vrij eenduidig: wat heeft het voor zin tegen jezelf te blijven vechten? Daar zit heus wel wat in. Maar het is niet zozeer vechten tegen afzonderlijke beperkingen, het is een algehele weerstand tegen het (beperkte) leven waartoe ik mij nadrukkelijk veroordeeld voel. Het vage gevoel wat altijd om me heen hangt dat het gisteren niet veel was, vandaag niet veel wordt en morgen net zo weinig zal inhouden.

En geen benul hebben hoe iemand dat ooit kan accepteren .. 

Je ziet ze wel op televisie. ME-patienten in een totaal aangepaste omgeving. Hulpmiddelen in de buurt en omgeving geconditioneerd kunnen zij eigenlijk heel goed leven met het feit dat ze ziek en daarmee beperkt zijn. Ze zoeken geluk in de kleine dingen en hebben zich er bij neergelegd dat het cliche ‘je kan niet alles hebben’ nu eenmaal ernstig opgaat voor hen. Welliswaar vinden ze het erg dat ze getroffen zijn, maar aan de andere kant hebben ze zich er ook bij neergelegd.

Daar kan ik met mijn hoofd niet bij, het is hetgeen mijn hersenen gewoonweg nooit hebben kunnen omvatten. Hoe kan je nou tevreden leven terwijl zoveel niet kan of niet lukt? Zelf merk ik dagelijks dat er gesmolten was in mijn hoofd zit of mijn lichaam prikkels geheel anders interpreteert dan de bedoeling. En al die keren raak ik er op zijn minst lichtelijk geirriteerd van. Onacceptabel dat ik regelmatig een simpele handleiding niet in een keer meer kan bevatten, laat staan een cursus kan volbrengen. Dat een kamer opruimen en schoonmaken niet te doen is in een dag. Dat ik niet een half uurtje kan staan zonder gevolgen.

Mijn omgeving begrijpt dat niet erg (en wellicht u ook niet). Een vriendin zei een tijd terug “je hebt het toch prima voor elkaar? Je hoeft niet te werken, hebt geen verplichtingen behalve misschien wat huishouden. En als dat niet lukt dan is er niemand die daar iets van zegt. Eigenlijk hoef je niets en toch ben je nooit tevreden”. In mijn oren klinkt dat als ‘je kan niets maar je hoeft ook niets, wees toch eens tevreden met niets’. En daar wringt precies de schoen!

Het wil overigens niet zeggen dat ik ongelukkig met heel mijn leven ben. Met een lieve vriend, fijne katten en een lieve vader heb ik het niet bepaald slecht getroffen. Maar accepteren dat ik beperkt ben en daar gelukkig mee worden, nee dat is nog nooit gelukt. En inmiddels denk ik dat het ook nooit zal gaan lukken.

Waarschijnlijk zal ik moeten accepteren dat acceptatie niet in mijn karakter zit besloten ..

“Dat ze nooit huiswerk hadden, was natuurlijk fantastisch. Dat ze een eigen en dus voor anderen schier onleesbaar handschrift aan hun school hebben overgehouden, namen ze voor lief.”

“We brengen het niet ver, hebben geen enkele ambitie en kunnen niet goed meekomen in een maatschappij waarin het om ambitie en macht gaat”, zei een ander die zich evenmin maatschappelijk mislukt kon noemen.” Verder ..

Eigenaardige kritieken eigenlijk gezien het feit dat de kritiekgevers zelf goed terecht gekomen zijn. Maar ook eigenaardig aangezien onderzoek heeft aangetoond dat leerprestaties gelijk staan aan die van andere schooltypen maar dat montessori-kinderen vaak een beetje meer hebben: Ze bleken creatiever bij het schrijven van verhalen en het bedenken van oplossingen en werden vaker ‘assertief zonder pesterig te zijn’ bevonden.

Het is dit jaar een eeuw geleden dat de Italiaanse Maria Montessori de eerste ‘Casa dei Bambini’ opende. Een schooltype wat kort gezegd gericht is op zelfontwikkeling van het kind. Zelf heb ik de kleuter en basisschool jaren op het 8e Montessori doorgebracht en vrijwel alleen leuke herinneringen aan die tijd. Als kind kreeg je een beetje speelruimte om je eigen taken in te delen (en moet ik toegeven dat ik menig docent kon overhalen dat ik best een uur langer kon tekenen voor ik aan de taalbakjes moest beginnen) en er werd veel gedaan aan creatieve activiteiten. Vrijdagmiddag hadden we bijvoorbeeld ‘clubjes’ en leerde ik glassnijden, volksdansen, toneelspelen, boetseren en meer van dat. Toch was het niet zo vrij als sommige vrije scholen van tegenwoordig waar het kind helemaal zelf uitzoekt waar het aan wil beginnen, je moest wel degelijk aan van alles en nog wat voldoen en het laatste jaar kregen we ook gewoon huiswerk mee. Mijn handschrift is pas jaren later verknalt, sinds intensief gebruik van een toetsenbord.

Bij mij ging het eigenlijk pas mis toen ik naar een reguliere scholengemeenschap ging. Dicht bij huis en met tekenen/kunstgeschiedenis in het pakket was de keus snel gemaakt. En ik leek met mijn geklets en gedoe geschikter voor een wat stevigere structuur. Toch ben ik daar een achterstand gaan oplopen waar ik in mijn studiejaren nog aardig last van heb gehad. Hoewel het stramien strakker was, waren de lessen beduidend beroerder en bleef menig onderwerp onbehandeld. Daarnaast werd het zeven jaar strijd, zelfredzaamheid werd niet al te erg op prijs gesteld.

Enfin, ik ben dus wel zeer positief over het Montessori-systeem. Dat het zeker nog een eeuw mag voortbestaan!

Wat voor schooltype was u tot ‘veroordeeld’?

Zonder foto’s is er eigenlijk niets aan om het te lezen vermoed ik. Maar mijn intellect heeft zich razendsnel aangepast aan mijn nieuwe haarkleur waardoor het nog niet gelukt is een ook maar enigzins normale foto te maken. Dus dan toch zo maar: ik ben van zwart-rood naar lichtblond-koper gegaan! En moet zeggen dat het resultaat boven verwachting (en dat van mijn kapster) is. Het is behoorlijk egaal geworden, kambaar gebleven, niet afgebroken of verworden tot bos stro en kon mijn lengte ook nog behouden. Wel even wennen, ook al ben ik onnoemelijk in mijn nopjes ermee schrik ik me elke ochtend nog kapot ..

Blijkbaar zijn mijn hersencellen meteen mee gebleekt trouwens. Dezelfde avond vergiste ik me enigzins en liet ik het vlees tien minuten afkoelen op een vol open gedraaide gaspit waar het vlammetje wonderbaarlijk van was verdwenen. Alsof dat niet stom genoeg was, bleef ik vervolgens even flink snuiven onder het roepen dat dat bizar stinkt (dat is ook zo!). Nadat mijn vriend het lakonieke advies gaf dat het wellicht verstandiger was een momentje uit de keuken te stappen, heb ik dan weer wel fabeltastisch ontspannen geslapen.

Alleen jammer van de vage hoofdpijn, maar dat kan ook van het kappersbezoek geweest zijn toch?