Month: November 2003 Page 4 of 9

De updeetjes waren bedoeld om regelmatig te laten zien hoe ver het stond met mijn goede voornemens en een mooie stok achter mijn deur te vormen. Dat heeft toch niet helemaal zo uitgepakt. Op 14 oktober begonnen en nu aan de vijfde update bezig, dat is nog best netjes. Maar de goede voornemens zijn deels vergeten en deels geherverbouwd en wat heeft een updeetje dan voor zin? Maar goede voornemens zijn van alle tijden (uitgezonderd 1 januari, die telt gewoon niet) dus besluit ik gewoon vandaag opnieuw een herstart cq doorstart te maken.

Mijn eerste voornemen wordt dan ook, weg met de updeetjes! In deze vom dan. Ik leuter gewoon wel tussendoor hoe het ermee staat, hoef ik zelf ook niet telkens terug te zoeken aan welk nummer ik ook weer toe ben. Verzin er nog wel een standaard titel voor misschien, we zullen zien.

Het plan om af te vallen cq gezonder te gaan leven verdiend wel een doorstart. Doe in elk geval nog steeds braaf elke dag mijn buikspieroefeningen. Alleen is de ME het er nog altijd niet mee eens geloof ik. Alles bij elkaar blijf ik er beroerder aan toe dan ik voor de oefeningen was. (En het gekke is, de oefeningen zelf kosten vrijwel geen moeite). Aan de andere kant speelt stress ook wel een rol op het moment en ben ik in het bezit van een oog- en een huidaandoening (sluimer-infecties die weer even wakker geworden zijn), dat helpt vermoedelijk niet mee. Dus hoop ik stug door op gewenning en blijf braaf de oefeningen doen. Het wordt beter beloond dan het minder en alleen correct eten. Ben nog steeds geen grammetje meer afgevallen maar mijn riem kan nu al twee gaatjes strakker! Hou me maar vast aan het bedriegende principe ‘spieren wegen meer dan vet’.

De goede eetgewoontes zijn er trouwens toch langzaam bij in gaan schieten. Geen chocomel of lekkere dingen is moeilijk vol te houden als er geen enkel effect te merken is. En de terugval van de laatste tijd zorgt ervoor dat ik elke dag koken niet zo meer op kan brengen. Kook nog redelijk regelmatig maar de alarmbellen staan op het punt af te gaan. Herstart dus in dit geval, vanaf vandaag weer regelmatig gezond en minder zoetigheid! Zelfs al val ik er niet vanaf, gezonder is het wel.

De briefjes-ter-herinnering-aan-zo’n-beetje-alles hebben veel effect gehad. Maar nu het huis een puinzooi is, werken de briefjes ook minder. Wie zit dat briefje nou nog tussen alle post, dertig andere briefjes en nog meer zooi. Juist, ik niet dus. En vriendje duidelijk ook niet. Dus vandaag hebben we beiden een nieuwe agendavulling gekocht (een mooie, dan blijft het misschien wat leuker om bij te houden). Morgen gaan alle afspraken erin en het voornemen er elke dag in te gluren staat bij deze. Exra voornemen is het puinruimen in de ruimte wat ‘huis’ heet. Bij raken met de was, administratie en lege flessen en bij houden van de rest. Dat kan ik niet zomaar alleen dus vriendje is lichtelijk de lul. Maar gelukkig deelt hij dit goede voornemen met me dus dat komt goed.

Het loslaten heb ik niet vast kunnen houden. Sterker, er spoken meer demonen in mijn hoofd dan erin passen. Daar zit wel een bepaalde logica achter die ik – het gebeurd niet vaak – prive ga houden. Nou ja, grotendeels. De mensen die hier vaker lezen, zullen van sommige zaken wel een idee hebben. Enfin, om de zaken eens wat grootser aan te pakken ben ik in afwachting voor een plek in een rouwgroep. Met name voor het verwerken van verlies van leven door ME. Dat klinkt dramatisch en dat is het ook 🙂 Peut en ik hopen dat ik zodoende beter leer verwerken en … jawel … loslaten natuurlijk. Ben benieuwd of het wat voor me is. Een jaar geleden wilde ik nog niet dood in zo’n groep gevonden worden, mijn peut heeft toch wel iets bereikt. Zo’n groep kent wel een lange wachtlijst dus het kan even duren allemaal. Ondertussen doe ik maar mijn best, meer kan ik er niet van maken.

En omdat dit nu allemaal best wel serieus is, gooi ik er een nieuw voornemen bij. Meer lachen en leuk in het leven. Dat klinkt wel dramatischer dan het is. We zitten hier heus niet 24-7 sjachernijnig te wezen. Maar dat niet loslaten heeft wel enigzins effect op het humeur en dat is weer zonde van de tijd eigenlijk. Dus trachten we overal maar wat lolliger tegenaan te kijken. Een weedje kan daarbij wellicht wat helpen 😉

Misschien is het ook een goed idee wat minder lang over voornemens en updeetjes te lullen hier …

“Handig hoor, als je al een oudere poes in huis hebt. Daar leert de kleine veel van. Een soort hulp in de opvoeding zeg maar.” De optimistische woorden van mijn dierenarts. Te optimistisch blijkt wel. Want niet de kleine maar de oudere jongere hier in huis leert bij. Vooral kattekwaad wel te verstaan!

Heb mijn laatste glas chocomel uit het pak gewurmt, peukje gedraaid, video startklaar. Even een kopje weg zetten en dan genieten maar. Helaas, bij terugkomst hangen er twee kattekoppies in mijn glas. Het is dringen, zo breed is zo’n glas tenslotte nou ook weer niet. De helft ligt er naast op de tafel, de rest drijft vol met kattehaar. Onder luid gevloek mep ik om me heen en de kwade demonen stuiven elk een andere kant op. Aan hun koppies te zien mag ik meppen tot ik een ons weeg, zij hebben lekker genoten van de laatste chocomel.

Er ligt een zakje pepernoten op mijn bureau. Doe er al dagen mee, lekker af en toe een pepernootje. Een maal vergeet ik bij het verkassen naar een andere kamer de deur achter me dicht te doen. Het duurt even voor ik het gekraak kan plaatsen, de pepernoten! Inderdaad, met zijn tweeen gaat het veeeeel sneller. Zo’n zak open breken. En beter dan de hond gebruiken, die vreet meteen alles op he? Pepernoten waren wat te hard voor kattetandjes zeker, dus hebben ze op alle nootjes lopen zuigen en sabbelen. De kleffe drek die ooit pepernoot was kon de vuilnisbak in.

Knoepie (de kleine) komt van buiten en is altijd erg bang dat we na plaatsen van eten, het elk moment zo weer weg kunnen grissen. Je weet het maar nooit met die mensen. Een hoop gegrom, gegraai en gebijt is de dank voor de stinkdure kattebrokjes. Dolly (die grote ja) denkt zeker dat al dat agressieve gedoe werkt. Dus na het een paar keer aangekeken te hebben besloot zij de puberjaren over te doen en me ook maar eens flink in mijn vingers te bijten. Dat was na twee keer een enorme lel wel afgelopen gelukkig, maar ik blijf nog even voorzichtig optimistisch.

Kleine katjes vinden het prachtig om aan te komen dartelen en dan pardoes in je trui te springen. Mag niet en leren ze met een hoop ‘nee’ wel af natuurlijk. Dolly is nogal jaloers van aard. Ik moet ook nageven, een kat ter grootte van een kleine poedel die in je kleding cq lichaamsdelen gaat hangen, krijgt wel een flinke portie aandacht. Of het de aandacht is die ze wil, betwijfel ik ten zeerste.

Nou ja, ieder die wel eens een klein katje heeft meegemaakt kan de lijst wel aanvullen. Wasrekken die naar beneden komen, wasgoed wat overal mee naar toe gesleept wordt, planten opvreten en banken bekrabben. Wat de kleine kan, herinnert de grote ook wel uit een vaag verleden. Dolly goes retro en beleeft haar jonge jaren weer opnieuw.

Een poes met een midlife crisis of wellicht een nakomeling-complex?

Het is een drama konden we vandaag in het nieuws horen, van meeroken gaan minstens duizenden mensen per jaar dood en worden nog eens duizenden ernstig ziek. RTL4 gaf wel heel merkwaardige cijfers moet ik zeggen. “Voor een baby is de kans op wiegedood zelfs 100% groter”.

Dan moet er toch iets relatiefs in dat onderzoek zitten. Anders zou het betekenen dat elk meerokend kind per definitie overlijd aan wiegedood. En ken ik ineens erg veel medische wondertjes die de wiegeperiode spontaan overleefd hebben, ondanks rokers in de buurt.

Begrijp me niet verkeerd, roken is niet goed voor de gezondheid. En frequent meeroken zal dat ook niet zijn. Maar doen alsof mensen rechtstreeks overlijden aan meeroken van sigarettenrook, alsof het meeroken de ziekte is, dat gaat me wel wat ver. Luchtvervuiling, slechte voeding, slechte levenswijze, erfelijke aanleg en de natuur (mensen worden zomaar ziek) tellen niet meer mee, roken is het grootste kwaad wat er bestaat. En natuurlijk laait de discussie over roken onmiddelijk weer hoog op. Elke roker is onmiddelijk a-sociaal, houdt geen enkele rekening met zijn of haar medemens en rookt overal, vooral waar het niet mag. Die roker ken ik persoonlijk niet maar menigeen heeft mij getracht te overtuigen. Zelfs ooit iemand die me vertelde gestoken te zijn door een wesp, omdat ze niet kon zitten in de trein omdat alleen de rookcoupe vrij was en de gewone coupe’s niet. En dus was het feit dat zij gestoken was door een wesp mijn schuld, want ik rook.

Het laatste zegt genoeg lijkt me …

Goh, hoor en lees ik toch net dat Balkenende aan een aanslag ontsnapt is. Nou ja een aanslag, er liep een man in de straat van de Balkenendes die zijn exacte adres wilde weten van de buuv. Die buuv belde natuurlijk de politie. En toen de politie hem kwam arresteren bleek hij een lang mes bij te hebben. En thuis nog een pistool ook. Men denkt niet aan een professionele aanslag. Nee dat lijkt me niet als je het adres aan de buuv gaat vragen, wel. Maar goed, het is schrikken natuurlijk voor Jan Peter Potter, daar kan ik me wel iets bij indenken.

Nou weet ik ook wel dat Jan Peter Potter hier de baas is en dus belangrijker dan wij, het ‘normale’ volk. Maar is het niet een erg grote kloof? Wordt een willekeurig iemand gestalked, bedreigd en in elkaar geramt mag je blij zijn als de politie uberhaupt de moeite neemt om te komen. Woon je in de straat bij de Balkenendes en zie je een vreemde mijnheer, dan komen ze hem alvast maar arresteren.

Hier lopen heel veel vreemde mijnheren rond! Ik zal eens bellen …

Sorry, het is geen stijl om zo de maandag te beginnen. Maar het moet eruit, ut gaat niet lekker. Ik heb er namelijk volledig genoeg van, ik wil niet meer ziek zijn! Niet meer rondstrompelen, bekaf zijn, moeilijk zien, grieperig voelen, niet helemaal goed kunnen denken en vul de lijst maar aan. En alles eromheen, dat wil ik ook niet meer! De slechte financieen bijvoorbeeld, komen me nu wel de neus uit. En het net niet bol kunnen werken, helemaal genoeg van. Ow ow, en dan die kloterige artsenarij en peuten en hulpverleners die ik in het verleden heb gehad. Waarvan nu blijkt dat ze testen helemaal niet gedaan hebben, onderzoeken niet nodig vonden of het automatische standaard geruststellingspraatje hielden omdat ME in hun ogen synoniem is voor aanstellerij en hypogondrie. Zodat het huidige (wel goede) artsenapparaat om me heen langzaam achter het een na het ander komt, wat de toestand er niet makkelijker op maakt en mijn vertrouwen af en toe tot beneden nul laat dalen. Bij het grof vuil ermee en dan druk ik me zeer vriendelijk uit.

En ik weet het wel, ik doe het best goed. Lig niet naast de pakken en kan er ook nog wel eens om lachen. Maar goed dat is niet mijn verdienste eigenlijk. Er is gewoon niet veel andere keus. Het was geen kwestie van
“Wat willu, een chronische ziekte of liever een moeilijk karakter?”
“Ach, doet u mij allebei maar. Ik hou wel van een uitdaging.”

Ziek zijn past gewoon niet bij me (bij wie wel?). En vandaag heb ik er dus genoeg van. Modder er al twaalf jaar mee aan, nu is het welletjes geweest!!

Morgen beter?

Heeft u hem al gezien? De reclame van Bolletje pepernoten? Heeft u daar echt goed naar geluisterd ook?

“Bolletje wil ook de beste pepernoten die Piet ooit gestrooid heeft”.

Wie had dat nu gedacht van Bolletje. Niets vers meer tegenwoordig, gewoon de oude zooi van Piet en Sint verzamelen. Met een zakje van de grond geraapte noten pronken! Nou ja, we zullen er maar vanuit gaan dat er bij het reclame bureau niet van die kniesoren werken als wij…

Met dank aan de oplettendheid van vriendje enne, de noten zijn echt heel erg lekker hoor!

Ow Nostalgie! Vandaag was de lang verwachte Terugkeek van Van Kooten en De Bie op de publieke omroep te bezichtigen. Een top 18 van de beste Keek op de week momenten met onder andere de ‘alleenstaande vandaal’, ‘Dirk’, ‘Frank en Carla van Putten’, ‘De oudere jongeren (Morekop)’ en meer leuks.

Buiten dat het gewoon leuk was om te kijken, viel me ook weer op hoe bijzonder dit duo was. Typetjes ‘doen’ is hip en er zijn er meer die het goed kunnen. Het Cabaret van Kopspijkers is hierbij wel mijn nummer 1 favoriet. Maar Van Kooten en de Bie is toch net even anders. Iets herkenbaarder, meer over de gemiddelde man/vrouw, hoewel absurdistich zou je de types op elke hoek van de straat tegen kunnen komen. En gewoon: net even de beste.

Ook gaf het mooi een tijdsbeeld weer. Daarbij vond ik goed zichtbaar hoe de maatschappij toch ietwat verhard is. De Alleenstaande Vandaal met als ergste scheldwoord ‘hondenlul’, zou nu toch anders uit de verf moeten komen om herkenbaar te blijven. Toen was de satire soms snoeihard, nu komen dezelfde stukken bijna week over. De politiek is niet zoveel veranderd, de maatschappij volgens mij wel.

Maar dat is enkel mijn persoonlijke terugkeek …

Nav een discussie schreef een mede-MEster mij enige tijd geleden iets, wat mij erg aan het denken heeft gezet. Het kwam erop neer dat ik niet bepaald model (meer) sta voor een ‘lichte’ ME-patiente en daarmee op mijn log wellicht een verkeerd beeld van zo’n paient geef. Het gaf me een klap in mijn gezicht moet ik zeggen. Niet omdat ze het zei, maar omdat tot me doordrong dat er wel eens een goede kern van waarheid in kon zitten.

Met ME staat waarschijnlijk niemand echt model voor een gemiddelde patient, er zijn teveel gradaties in de ziekte. Zelf ben ik korte tijd bijna volledig bedlegerig geweest en heb langere periodes moeite gehad met gewoon staan en lopen. De tijd daarna lag ik nog regelmatig overal op de grond van de evenwichtsstoringen. Vervolgens heb ik het met vallen en opstaan (soms dus letterlijk) wel kunnen verbeteren. November 2000 kreeg ik een terugval en moest ik zittend de trap op en af klimmen (behoorlijk lastig op een logeeradres met drie verdiepingen en de computer voor mijn werk boven op zolder; koffie meekrijgen was een aardige klus ;)). Maar daarna heb ik mezelf altijd in letterlijke zin op de been weten te houden. Daar meet ik mijn huidige toestanden aan af en tot nog toe blijf ik dan ‘verbeterd’ uit de bus komen. Zolang ik niet terugval naar de slechtste periode waarin niets meer kon, gaat het me ‘goed’.

Maar het is verneukeratief wellicht. Tenslotte ben ik de laatste jaren best wel aardig achteruit gegaan, kreeg de diagnose Fibromyalgie (weke delen reuma) erbij en belande volledig afgekeurd in de WAO. Bedlegerig ben ik welliswaar niet meer geworden en meest van de tijd kan ik lopen, maar ik heb betere periodes gekend duidelijk. Zeker wat betreft de ‘brainfog’.

Vind het gewoon moeilijk om me ‘gehandicapt’ te voelen. In mijn hoofd denk ik nog steeds van alles te kunnen namelijk, ook al valt het in de praktijk wel vaak tegen. Ik ben me zeker bewust van mijn situatie en beperkingen, maar schat mijn gradatie van ziek zijn vrijwel altijd verkeerd in. Na twaalf jaar raak je ook wel je referentiekader kwijt moet ik bekennen. Denk niet dat ik nog een goed idee heb van wat een gemiddeld gezond mens zo aan moet kunnen op een dag. En blijkbaar ook niet meer wat een MEer wel of niet aan kan.

Aan de andere kant is het de vraag of het zo belangrijk is. U leest tenslotte over mij ivm met ME en ik ben degene die het ermee moet doen. Spiegelen aan anderen heeft in die zin weinig nut. En ik voel me dan tenminste ergens beter dan ik er aan toe ben. Zolang ik daar niet te gekke activiteiten aan vast knoop, is het misschien wel een fijn iets dat ik mezelf vertekend zie. dat laatste ben ik nog steeds niet over uit.

Maar nu weet u dat ik geen ‘model-patiente’ ben in elk geval … Misschien had u dat ook al niet gedacht

Enorm veel logs hebben er al over geschreven, Gretta wins. Ze heeft het kort geding – aangespannen vanwege een column van Koelman: “Menselijk schild in Ramallah” – blijkbaar gewonnen. Met dank aan Verbal Jam en Gooly voor de betreffende links.

Had niet verwacht dat Gretta Duisenberg dit kort geding zou winnen overigens. Het gaat tenslotte om een column, een stukje satire. Daar is toch al veel om te doen geweest afgelopen week maar een conclusie leek duidelijk: satire mag best. Deze rechter dacht daar kennelijk anders over. Gretta lijkt er niet erg mee geholpen trouwens, de bewuste column is door vele loggers op een mirror geplaatst. We willen weten waar we het over hebben nietwaar.

Wat vindt u eigenlijk te ver gaan in de hedendaagse column?

Ineens zijn er toch enkele logs stiekem gestopt met loggen. Zo is Offtopic al een tijdje weg (hopelijk tijdelijk!), Spockspot had er geen zin meer in en Scheermes vond het teveel worden. Baviaan heeft gewoon even geen inspiratie en Bijzinnen.com is momenteel in staking. Hopelijk is dat van snel voorbijgaande aard. En nou zie ik net dat Dean Dreams v2.0 er ook zomaar vandoor is gegaan 🙁

Nou niet allemaal gaan stoppen eeh!