Month: November 2003 Page 3 of 9

Het kan ook niet allemaal goed gaan natuurlijk *zeer sarcastische ondertoon*. Tegenover goed nieuws moet wat tegenslag staan, en daar kan het GAK altijd wel voor zorgen.

Vriendje is nu drie weken werkeloos en het zijn duidelijk barre tijden op de arbeidsmarkt. Met alle onbetaalde rekeningen van afgelopen maand tot aan het plafond, waren we blij dat we vanaf vandaag een voorschot mochten aanvragen. Kan mijn vader niet arm blijven lenen natuurlijk. Dus telefoontje er tegen aan. Helaas, er was uberhaupt niet naar de zaak gekeken. Want vriendje zou zijn laatste salarisspecificatie niet opgestuurd hebben. Een wellus niettus spelletje volgde. Merkwaardig. Zeker als je bedenkt dat twee andere formulieren en de ‘checklist’ met wat er opgestuurd is, wel aangekomen waren. En alles zat in een en dezelfde envelop!!! Nou ja, dan was het dus zoekgeraakt. Konden we het even opnieuw opsturen? Nee, een voorschot gaat voorlopig dan niet, de hele handel heeft sowieso vertraging. Eerst maar even opnieuw opsturen, dat is toch geen probleem?

Nee pokkewijf, dat sturen is nog niet zo’n probleem! Maar geen inkomen hebben wel he!! En sowieso is het knap achterlijk dat vriendje tot drie keer aan toe met ‘boodschappenlijst’ en pakken vol papier langs moet komen, vervolgens papieren moet nasturen waar hij nota bene van gevraagd had of het GAK die echt niet nodig had en er daarna niemand op het geniale idee komt een belletje te geven dat er nog altijd iets ontbreekt, wat jullie blijkbaar op eigen houtje snel in de prullenbak gegooid hebben. Dan nog het lef hebben om de client onmiddelijk flink de schuld in de schoenen te schuiven. Geen wonder dat jullie het druk hebben, het lijkt wel werkverschaffing voor imbecielen!! Een echt commercieel bedrijf zou er niet mee aan hoeven te komen, dan zat je zelf al in de WW!!

Maar dat zeg je niet natuurlijk. In plaats daarvan antwoord je maar afgemeten met ‘ja’, ‘nee’ en amen, rent maar weer naar de supermarkt voor copieen en ga je opnieuw uitrekenen welke rekeningen je nog wat langer kan laten liggen.

Het zal wel goed komen enzo, maar moest mijn boosheid toch ergens uiten. Mooie illustratie bij dit topic hee 😉

Eind van de middag, jassen aan en op het punt de deur uit te stappen (waarom zou je anders je jas aantrekken) .. triiing .. telefoon. De huisarts, en hij moest mij hebben. Schrok me rot, meestal is het niet goed als huisartsen bellen hey. Maar het tegendeel bleek het geval, hij had voor mij goed nieuws.

Vorige keer stond hij wel open voor experimenteren met schildklier medicijnen, met name omdat hij zich voor kan stellen dat ik iets wil proberen om beter te worden of minstens iets te verbeteren. Nu belde hij op om enthousiast te vertellen dat hij meer en beter wetenschappelijk onderzoek had gevonden op dat gebied en hij nu ook graag een en ander wil proberen. Bovendien had hij nog meer interessant wetenschappelijk onderzoek gelezen over twee andere soorten medicatie, waarvan hij denkt dat het iets voor me kan betekenen. Of ik daar oren naar had.

Nou en of! Heb jaren niets meer aan medicijnen geprobeerd maar ben er wel aan toe daar weer mee te beginnen. Buiten dat was ik zeer aangenaam verrast dat mijn huisarts zoveel tijd en energie heeft gestoken in lezen en zoeken naar alternatieven om te proberen. Hij had al eerder interesse voor Fibromyalgie, maar was overtuigd dat enkel met psychische begeleiding en lichte beweging iets bereikt kon worden en het verder een questie van accepteren bleef. Dit is de eerste keer dat ik zo’n huisarts tref en ik begeleiding zal krijgen. En ik heb heel wat huisartsen versleten!

Vorige keer wilde ik pas in Januari beginnen. Maar vanwege een meevaller op ziekenhuis gebied kan dat eigenlijk nu wel al en voel ik me er wel ‘klaar’ voor. Let wel, het is uitproberen en kan alle kanten op. Voor hetzelfde geld word ik er zieker van, dat kan ook. Dus geen verwachtingen maar wel een lichte hoop. Volgende week een afspraak maken om te overleggen waar we mee gaan beginnen.

Hoei, spannend!!!!

Een tijdje terug heb ik verteld over mijn WAO-herkeuring. Gisteren kreeg ik de samenvatting medisch rapport en dat was al fijn om te lezen. Men vind mijn klachten nu niet voortkomen uit depressie, zag geen psychische problemen, (die waren er vorige keer ook niet maar daar dacht de keuringsarts van destijds anders over bleek), rekent alle beperkingen mee (ook die aanwezig waren voor mijn arbeidsverleden, weg met het ‘had u maar niet moeten gaan werken’) en zag in dat mijn situatie – gezien de aard van mijn ziekte en duur van de beperkingen – ‘stationair’ zal blijven. De aangegeven beperkingen klopten en het was nu dus een normaal rapport zonder allerlei fouten. Verder was er een uitgebreide uitleg over de logica van gefrustreerd zijn gezien de beperkingen, met een uitvoerige lijst van gebieden die beperkt zijn. Leg het eerste keuringsrapport er naast en het lijkt over een geheel ander persoon met geheel andere aandoeningen te gaan. Wat een invloed de keuringsarts kan hebben ..

Vandaag belde mijn nieuwe arbeidsdeskundige met de vraag of ik nog gereintegreerd wilde worden. Ook zij was zeer vriendelijk. Op mijn omslachtige uitleg waarom ik niet in zag hoe ik weer kon werken zei ze dan ook “daar hoeft u zich niet rot over te voelen hoor. Het leek al niet waarschijnlijk dat u in staat bent te reintegreren, maar ik moet het wel aanbieden”. Voelde me meteen wat minder lullig. Hoef niet langs te komen voor een gesprek maar wordt ‘afgedaan op de stukken’. Wat overigens een stuk lulliger klinkt dan feitelijk is 🙂

Ik ben ‘ongewijzigd’ beoordeeld en opnieuw 80-100% afgekeurd. Op zich zelf niet iets om blij van te worden. Maar gezien het feit dat ik niet kan werken en met alle heisa in de media, ben ik er toch maar wat gelukkig mee.

Een tijdje rust op dat gebied, de eerste stap is gezet …

Iedereen zal het met me eens zijn, boosheid, kwaadheid en zelfs woede is een emotie die iedereen kent. Duizenden redenen zijn er om boos te zijn, terecht of onterecht, om grote of kleine zaken. De mens die nooit maar dan ook nooit eens boos geweest is, al was het maar een beetje, moet ik nog tegenkomen.

Hoewel iedereen die emotie kent, lijkt het een van de minst geaccepteerde emoties. Tenminste, de uiting ervan. Zelf zal ik eerder ontvlammen in woede dan verdrinken in de huilbuien. Ik kan bijvoorbeeld slecht omgaan met mijn beperkingen. Daar wordt ik triest van maar ook boos, en beide emoties uiten zich meestal in woede of boosheid. Even schreeuwen of tegen een doos schoppen kan een ontlading geven zoals een huilbui dat voor weer een ander kan. Mijn peut heeft wanhopig getracht ‘mijn emoties boven te laten komen’. Wat gelijk stond aan ‘leren huilen’. Blijkbaar was ik niet triest genoeg en werd bestempeld als ’emotieloos’. Het boos worden werd niet gezien als passende emotie maar als een kwaad wat snel moet worden afgeleerd. Daar zijn tal van therapieen, cursussen en workshops voor. Oftewel: mij werd geleerd dat boosheid een slechte emotie is.

Hetzelfde gebeurd wel in het klein. In een discussie de stem verheffen omdat je gekwetst raakt is not done, dan ben je onbeheerst of zelfs onbeschoft. In tranen uitbarsten daarentegen kan natuurlijk wel, dan ‘geef je jezelf bloot’. Het betreft misschien dezelfde gevoelens en emoties, de uitingsvorm is maatschappelijk bepaald. En daardoor de reactie op de uiting ook. Bij een instantie die jou onterecht en onbeschoft behandeld, haal je eerder je gram als je wat ‘onderdanig’ uitlegt dat dit je kwetst. Wordt je boos krijg je minder gedaan en loop je het risico dat de ander ophangt, ook al is de boosheid volkomen terecht.

Natuurlijk moet er een bepaalde grens zijn. Iedereen waar je boos op bent maar in elkaar hengsten gaat te ver, het stuksmijten van alles wat in huis staat is zonde, zomaar iemand duperen omdat je toevallig erg boos bent is geen stijl. Maar gewoon je boosheid uiten, de stem verheffen of verbaal laten weten dat je boos bent en waarom, is dat niet eigenlijk heel erg gezond? Heeft iemand die niet kan huilen maar wel boos kan zijn geen recht op zijn emotie?

Nou zie ik op Images-and-Words alleen nog staan: “L8ter”. Ze zou toch wel binnen enkele dagen bedoelen he?

Al dat gestop is nergens goed voor 🙁

Moet bekennen, ik had het niet meer gedacht. Een overwinnig al niet meer, maar zeker geen zes nul!! Maar er was wat vers bloed, meer team spirit en sowieso meer spirit et voila, dan blijken we weer heel aardig te kunnen voetballen. Kan dat vaker…dan gaat het de goede kant op!

Beeeeetje flauw dat er een pers boycot van de spelers is afgekondigd. Kan me voorstellen dat ze struikelen over bepaalde journalisten. maar nu wordt toch eigenlijk de blije voetballer gedupeerd. Nou ja, ben toch wel blij. Geen voetbalfanaat behalve met EK’s en WK’s. Ook nog Darten in December en Januari.

Dus ik kom aan mijn trekken binnenkort…

Teveel lullen op een weblog, kan dat? Ergens zou je zeggen van niet, een web(life)log is om vol te lullen nietwaar. Maar de laatste dagen worden mijn verhalen ineens wel superlang tussendoor. Dat ik even blik of alles goed staat en zelf denk ‘dat gaat niemand lezen, al dat geouwehoer!’. (Hoewel het mee lijkt te vallen :))

Enfin, zo ben ik in het zogenoemde real life ook. Ik lul graag, te snel en veel enzo. Met virtueel het voordeel dat het een stuk verstaanbaarder is dan als ik in het echie aan het kletsen ben wellicht. Maar aan de andere kant hou ik wel van behapbare postings. Bij deze een nieuw voornemen erbij: de woordenstroom beperken tot leesbare proporties.

En tevens dank aan degenen die zich toch door de woordenstromen hebben geworsteld 😉

Momenteel lees ik wat minder logs, of beter gezegd ik reageer even een stuk minder. En heb vandaag binnenshuis de hele dag met een zonnebril op gelopen. Niet omdat ik niet helemaal spoor (hoewel ook daar wat voor te zeggen is). Wel omdat ik een oogontsteking heb(vermoedelijk bindweefselontsteking, sluimerende virusinfectie wat vaak terugkeert bij mij) en niet al te best zie zonder zonnebril. Geen tv, geen boek en geen computerscherm is het advies. Maar zo blijft er voor mij wel errug weinig over om te doen, dat hou ik als puternerd zijnde natuurlijk nooit vol! Vandaar, neptranen uit een flesje en een zonnebril op in huis. Dan is het aardig te doen ..

Vreemde is, je lijkt ook vermoeider als de ogen half dichtgeslagen zitten. Slaap meer en ben zowat niet wakker te krijgen. En zie er niet uit, zonder of met zonnebril 😉 Nog zeven daagjes voor ik naar de oogarts mag.

Nee, geen foto’s beschikbaar …

In mijn commentsysteem reageerde iemand op ‘Meeroken‘ met de reactie: “Waarom staan toch altijd alle rokers direct op hun achterste poten als er weer eens in het nieuws komt hoe slecht roken wel niet is. Of wanneer er weer eens een maatregel tegen het roken wordt genomen. Een heksenjacht? Lijkt me duidelijk dat de verslaving hier spreekt. (…)” Omdat ik in mijn commentaarsysteem niet erg uit mijn woorden kwam, hier even een betere poging tot uitleg. Weggemoffeld, het is namelijk nogal lang geworden! Mijn excuus daarvoor.

Read More

Tja, soms lopen dingen nu eenmaal anders dan je dacht he. Dan doe je zomaar iets spontaans, iets onverwachts. En ja, dan pakt het wel eens wat verkeerd uit. Dat was helemaal niet de bedoeling!

Een beroving in Amsterdam door een stel pubers (zestien en vijftien jarigen), liep uit op verkrachting van een 15 jarig meisje, het afdwingen van masturbatie van twee aanwezige pubers en het filmen van het geheel. De daders gaven de indruk wapens bij te hebben, wat niet het geval was. In het Parool stond onder andere dit:

“Dat (psychologisch onderzoek bij de dares) is volgens Meijer (advocaat) ook nodig: ”Want het is volslagen onverklaarbaar hoe daar die overval is ontaard in deze verkrachting, het filmen en het dwingen van die andere jongens tot masturberen. Ook voor de verdachte jongens zelf.”

”Mijn cliënt begint zich nu pas te realiseren dat hij iets heeft gedaan dat nooit had mogen gebeuren. Ze hebben er van tevoren niet over gesproken, er was niet gedronken, er was niet gebruikt, en was niets in dat huis gaande wat aanleiding had kunnen geven. Het is vreselijk wat ze gedaan hebben en onbegrijpelijk,” aldus de advocaat.”

Of deze gasten zijn wezenloos achterlijk of tja…zijn wezenloos achterlijk. We hebben het hier niet over meegappen van een flesje nagellak in de drogist of zelfs het jatten van hopen geld omdat het zo voor het grijpen lag. De zin “en was niets in dat huis gaande wat aanleiding had kunnen geven” laat de ogen uit mijn hoofd vallen. Als er sexy lingerie in huis was geweest of porno op tv, dan had er enig logica in deze zaak gezeten?!?

Ach, wat de aanleiding ook was. Feit blijft dat ze een beroving aan het plegen waren – een op zich al geen lekker strafbaar feit – en zonder scrupules overgingen op verkrachting en sexueel misbruik. Nu ligt de nadruk op de daders, bijna alsof het ziellige pubers zijn die de weg een klein beetje kwijt waren. Over het meisje wat slachtoffer werd van dit delict staat alleen “Het meisje heeft volgens de politie slachtofferhulp aangeboden gekregen.”

Gekkenhuis!