Month: October 2007

Als u het mij vraagt – en dat doet u niet maar opnieuw vertel ik het toch maar – wordt onze (westerse) beschaving met de dag griezeliger. Gedicteerd door onozole politiek wordt gepoogd eenheidsworst te fabriceren en als makke schaapjes doen wij eenheidsworsten daar zo hard mogelijk aan mee.

Zondagmiddag zaten we gezellig op een terrasje en keuvelden wat over werk. Een vriendin werd gevraagd wat ze eigenlijk echt wilde doen en terwijl zij tien centimeter kromp, fluisterde zij met schaamrood op de kaken: “het liefst, het liefst zou ik eigenlijk huismoeder willen worden”. Op slag werd het terras twee keer zo druk van verbijstering en consternatie, de vraagsteller riep met uitpuilende ogen uit ‘maar dat is toch achterhááld’. Je zou denken dat ze had aangegeven zich graag te willen verhangen.

Werk, werk, werk, de laatste jaren is niets zo belangrijk als dat. Daar zijn dan ook aardig wat breinwasjes tegenaan gegooid. Te beginnen met het motto van Balkenende IV: ‘Samen werken, samen leven’. Want inderdaad, zonder werk behoort er niet geleefd te worden nietwaar, dat doe je gewoon niet. Dat motto viel menigeen echter niet meer op, het fenomeen werk als ultiem doel was al aardig uitgewaaierd door de maatschappij. Heeft u vijf kinderen dan verlaat u zich maar op kinderopvang die uw salaris fiks te boven gaat, als u zich maar naar een baan sleept. Ja óók als u een welverdienende partner heeft en graag zelf zou willen opvoeden, u weet toch wel waar uw prioriteiten behoren te liggen? Driedubbele hernia met hartklachten en een halfzijdige verlamming, volgens de Geus kunt u gerust met aangepast ziekenhuisbed en dito werkplek aan de slag op zijn voormalig departement. Toch 100% arbeidsongeschikt verklaard? Dan weet het UWV u te frustreren verblijden met een drie maandelijks magazine wat van a tot z over werk gaat en hoe óók u blind, doof met twee vingers en drie tenen nog best fotograaf kunt worden. Frappant ook, een 85+er krijgt geen begeleiding bij de boodschappen meer want na het werkende leven is dat ‘luxe’ volgens onze Jet (Bussemaker), een geestelijk gehandicapte die met geen mogelijkheid zelfstandig kan werken krijgt vijf hulpverleners om toch nog sleutelhangers aan elkaar te flansen en er zo ‘bij te horen’.

Er spelen zich ook indirectere breinwasjes af hoor. Waar u ook nieuwe mensen leert kennen, zal een van de eerste vragen zijn “en wat doe je?” Waarbij werkelijk iedereen weet dat het niet de bedoeling is dat u enthousiast over uw nieuwste hobby begint uit te wijden maar … juist, over uw baan gaat vertellen. Werkt u part-time of bent u simpelweg vrouw, dan hebt u een baantje. Biecht u op arbeidsongeschikt te zijn, is de kans groot dat de ander een zeer afwezige blik in de ogen krijgt en het gesprek snel overgaat naar het weer (voor het geval u misschien wil vertellen wat u dan mankeert wat u zo arbeidsongeschikt maakt) of maakt men een grote stap in de toekomst, want de verwachting is toch zeker wel dat er binnen afzienbare tijd wel weer gewerkt gaat worden? Geeft u aan belangrijk vrijwilligerswerk te doen, volgt onmiddelijk de vraag of u ook écht werk doet.

Of zit u op een terrasje en verklaart u huismoeder te willen zijn, is de kans groot dat u eenzelfde onthaal gegund wordt als bij genoemde vriendin. Tenslotte zijn we allemaal eenheidsworst…

Als u het mij vraagt – en dat doet u niet maar ik vertel het toch maar – wordt onze (westerse) beschaving met de dag griezeliger. Gedicteerd door onozole politiek wordt gepoogd eenheidsworst te fabriceren en als makke schaapjes doen wij eenheidsworsten daar zo hard mogelijk aan mee.

Een van de tactieken om eenheidsworst te fabriceren is: problemen maken die er niet zijn of problemen ernstiger laten klinken dan ze werkelijk zijn. Om maar een voorbeeld te noemen: kinderen en gezondheid. Er waren, zijn en blijven altijd kinderen die een handicap of probleem hebben waar enige hulp zeer handig voor is. Maar zoals ontzettend in de mode tegenwoordig, slaan we onmiddelijk door naar extremen. Zo kan je als ‘kind met een handicap een rugzakje‘ krijgen. Niet een mooie boekentas voor op den rug maar “een leerlinggebonden budget. Het kind neemt dit budget als het ware in een Rugzakje met zich mee.” Alle veroordelingen zitten meegenomen in de term die meegegeven is, het kind sleurt de bagage van welke afwijking dan ook – geloof je na het derde levensjaar nog in sinterklaas ben je immers al gehandicapt tegenwoordig – mee op de rug. Als het kind al geen probleem had, dan weet het nu dat het er wel degelijk is!

Nog erger is dan de ‘kanjertraining’. De term vertelt het kind al ruim voldoende, “tja kind, je bent geen kanjer. Maar we sturen je wel op training, misschien kom je er dan nog wel”. Mocht u mij van overmatig sarcasme verdenken, hier de officiëlere uitleg: De Kanjertraining is er voor kinderen die de moed hebben te erkennen dat ze er niet bij horen. Als uw kind er niet bij hoort, dan kan dat tal van redenen hebben. Uw kind kan het gewoon slecht treffen met de kinderen om zich heen. Uw kind kan sociaal onhandig zijn, verlegen, afhankelijk, agressief, of haalt wel erg snel de schouders op: uw kind neemt niets serieus.” Oftewel, vertoon je enige menselijke trekken die niet erg ‘hot’ zijn, snel afleren anders hoor je er niet bij en iets rampzaligers kan je toch niet bedenken nietwaar?! Alsof het een positief iets is, staat er ook nog aan toegevoegd: “Op dit moment hebben duizenden kinderen de trainingen gevolgd. Dat is enorm veel. De resultaten zijn aantoonbaar goed.” Jawel, en Orwell was een visionair van de bovenste planken.

Het zijn maar even twee voorbeelden, er is nog een keur aan -agogen, -peuten, therapiën, protocollen, gedragsregels, medicatie, supplementen en bezigheden beschikbaar om uw kind een copie van de buurtkinderen te maken die op hun beurt net zo hard worden gedrilt om vooral maar hetzelfde te worden. Zo worden onder de noemer ‘zorg’, ‘liefde’ en ‘opvoeding’ heel wat breinswasjes gedraaid en tegen de tijd dat een kind negen jaar is, heeft het één ding wel geleerd: niets zo afschuwelijk als uit de toon vallen.

Een levensles die een geheel leven meegaat maar desondanks een levenlang gestimuleerd blijft (je kan niet zeker genoeg zijn nietwaar). Ongemerkt wordt u bestempeld door sire-spotjes, een rookvrije polis, vettax, eigen risico in de zorg, beweging op recept en noem het maar op. Niet zozeer om u daadwerkelijk gezonder te maken maar om een gezamenlijk schuldgevoel te kweken: u wijkt af van de perfecte mens, alarm, alarm! Voor overmatig alcohol geldt dat dan weer niet natuurlijk, daar zit de eenheidsworst tenslotte al ingebakken. Geen gelegenheid zonder dat er drank gedronken, gekregen of geschonken wordt. “Ah doe nou niet zo ongezellig en drink ook wat”.

Mijn verwachting is als u zich werkelijk door deze tekst heeft geworsteld, u mij zal bezien als een sombere negatieveling. Beetje allemaal mooie hulpmidelen afkraken, niet fijn de voordelen opsommen maar de nadelen zien en dat ook nog in het weekend. Ja ik verwacht eigenlijk wel dat menigeen een depressieveling vermoed in ondergetekende of minstens een sombere bui. 

Afwijkend gedrag, weinig geaccepteerd, I rest my case …

U heeft het vast wel ergens meegekregen vandaag, zorgverzekeraar Agis is de eerste verzekeraar die een rookvrije polis gaat aanbieden voor niet-rokers en mensen die van plan zijn te gaan stoppen. Op zich ben ik daar al niet erg voor. Sowieso omdat het op een moraliserende wijze een tweedeling aanbrengt in de zorg, slechts nog maar een stukje verwijderd van ‘u rookt, dan heeft u geen recht meer op zorg’. Hypocriet ook, de roker is immers een fantastische melkkoe gebleken voor dit land. Bovendien is het nogal willekeurig gericht, men piekert er niet over om een alcohol-vrij polis, een sport-blessure vrij polis of een hutje op de hei polis te gaan aanbieden waar zeker in verband met alcohol en milieu een aanzienlijk probleem ligt. Als laatste is het mij altijd merkwaardig voorgekomen dat in een land waar heroïne verslaafden gratis opvang, heroïne of methadon verstrekt krijgen omdat het ‘een verslaving betreft’, de meest verslavende stof nicotine wordt bezien als luxe probleempje, eigen schuld en gaat u alstublieft dood.

Er zit echter nog een eigenaardigheid in vanuit Agis zelf, zo laten zij weten: “De verzekeraar gaat niet controleren of mensen daadwerkelijk niet roken. Het bedrijf denkt dat mensen die wel roken, niet geïnteresseerd zijn in veel zaken die in de verzekering worden vergoed.”

Eigenaardig aangezien het verstrekken van vergoedingen voor stoppen met roken cursussen (eerste én tweede poging), nicotinepleisters en -kauwgum en (uniek) 100 euro vergoeding voor een stoppoging van de partner die niet bij Agis verzekerd is, niet de enige voordelen zijn. Het betreft een collectieve verzekering, de verzekerde mag dus een fijne korting op de polis tegemoet zien. En : “Om gezond gedrag te bevorderen krijgen verzekerden een extra vergoeding voor cursussen over leefstijl, gezondheid, voeding en dieet. Tien procent korting op fitness en het vergoeden van de Eigen bijdrage van de medische beweegprogramma’s van Agis verlaagt de drempel om weer in beweging te komen.”

Blijkbaar staat de roker tegenwoordig niet alleen automatisch al bekend als acosiaal mormel maar ook nog als iemand die toch niet beweegt en geen moer geeft om de gezondheid.

Maar weer niet als leugenaar ..

In mijn zoektocht naar geluk kwam ik al eerder een vreemde visie tegen. Ook het zestien stappenplan om ‘gelukkiger’ te worden bevat wat vreemde informatie. Zo staat er:

2.4. Roken
Uit onderzoek blijkt keer op keer dat rokers hun gezondheid op het spel zetten. (…) Bovendien gaan ze jonger en sneller dood dan de meeste niet-rokers, waardoor ze relatief goedkoop zijn in ziektekosten en sociale uitkeringen.

En daar worden anderen dan weer gelukkiger van??

Dat onze huidige politiek bedroevend weinig voorstelt tegenwoordig is al bekend, maar toch wist een minister weer eens een dieptepunt te bereiken. Zo loog minister Donner er op los dat het ‘heel normaal’ is om de notulen van een debat achteraf even aan te passen. En dan gaat het niet om een spelfoutje of twee maar dusdanige veranderingen dat er plots sprake is van een geheel andere inhoud of een fikse toevoeging. Want ja, het gaat hem er om dat er komt te staan wat hij uiteindelijk bedoelde na er nog eens nachtje op geslapen te hebben.

Ik gebruik het woord ‘liegen’ maar, want ik kan me niet voorstellen dat minister Donner daadwerkelijk zo onnoemelijk achterlijk is dat hij wérkelijk meent dat vervalsen van notulen een normale gang van zaken is in het politieke debat.

Hoewel een deel ook nog onjuist was aangepast, wellicht zit er toch een draaje los hier en daar ..