Month: December 2004 Page 4 of 7

Begin december besloot ik eindelijk mijn 2 vervolgafspraken(ben al vanaf maart aan het uitstelllen) en een controle afspraak bij het ziekenhuis toch maar te maken en bij gebrek aan vervoer die maand wilde ik alles plannen in januari. Elke receptionist reageerde daarop alsof ik gestoord was en drie van die reacties op een dag, dan ga je je ook wel gestoord voelen. Begrijp nu de reactie pas, vrijwel iedereen probeert zijn afspraken nog in december geduwd te krijgen natuurlijk, volgend jaar gaat de no-claim in en centen zijn belangrijker dan gezondheid tegenwoordig. Enfin, die no-claim raak ik sowieso kwijt dus wat maakt het uit.

Kon wel plots erg ruim kiezen uit dagen en tijdstippen. Maar of dat nu zo’n goede ontwikkeling zal blijken ..

Toevoeging: Alsof de hele no-claim regeling en het begrip ‘omgekeerde solidariteit’ (de zwakkeren mogen wel eens iets terug doen voor de sterkeren) nog niet debiel genoeg is, kwam Hoogervorst vanavond op het nieuws extra bewijzen wat voor een slamiel hij wel niet is. Letterlijk “Laat mensen nou eens uit hun doppen kijken en verzekeringen vergelijken. Dan behalen ze zelfs vast wel een voordeeltje door een goedkopere verzekering te vinden. En de verzekering moet iedereen accepteren” Ja LUL, de basisverzekering ja! Maar voor het aanvullende pakket geldt die acceptatieplicht niet en laat dat nu net zijn wat die zwakkere wel nodig heeft!

De ziekenfondspremie gaat aankomend jaar met gemiddeld 25% omhoog. Ruim vier miljoen mensen gaan zelfs 30% meer betalen omdat zij de no-claimkorting niet terug krijgen. Dan gaat het alleen om een basisverzekering, ook aanvullende ziektekostenverzekeringen zullen fors in premie stijgen. Bron

Gaat hardstikke lekker met de koopkracht …

Tja, het is in elk geval orgineel. Cat en Harlan Barnard uit de Amerikaanse staat Florida, zijn in staking gegaan vanwege de absolute luiheid van de kinderen. Zowel Benjamin (17) en Kit (12) weigeren hun ouders te helpen in en rond het huis. Blijkbaar hielp niets, ook een sociaal werker kon niet tegen de kinderen op. Dus toen Benjamin zijn moeder zelfs weigerde te helpen nadat zij rust moest houden wegens een operatie, barste de bom. De ouders hebben een ten in de voortuin geplaatst en wonen buiten, tot de kinderen zich bereid verklaren mee te helpen in het huishouden. (bron)

[[image:stakendeouders.jpg::center:0]]Frappante vond ik wel dat er in het artikel staat: “Terwijl de kinderen in huis voorzien worden van diepvriesmaaltijden, grillen Cat en Harlan hun steaks op de barbecue” Ja welja, dat is toch geen dwingende staking te noemen! Ook geen eten zou ik zeggen, dat regelen ze zelf maar. (Ja ja, dan worden de ouders opgepakt voor kindermishandeling :-))

Hoewel ik niet zoveel in huis hoefde mee te helpen vroeger (onder het mom: dat moet je later nog wel genoeg doen), moet ik zeggen dat ik het niet in mijn hoofd gehaald had om van alles te weigeren. Aan de andere kant hadden mijn ouders me nog eerder buiten gezet dan zelf in een tent in de tuin te gaan wonen 😀

Zie hier De Gestopte Roker: “de site die in de geest van Theo van Goghs De Gezonde Roker de strijd voor het werkelijk vrije woord gaat voortzetten. Ons enige mission statement is: wij schrijven wat wij willen zeggen en niet wat elites en/of andere duistere machten verordonneren, zoals de gevestigde media steeds consequenter doen. Iedereen die nog meent dat de krant, de tv en de radio onafhankelijk zijn, is niet goed bij zijn hoofd.” Naast columns van verschillende personen uit allerlei hoeken (van Micha Kat tot Oscar Hammerstein die de site ook sponsort) kunt u met vragen terecht bij de Cyberimam.

Tja .. Moet zeggen dat het toch een geheel andere uitstraling heeft dan De Gezonde Roker van Theo van Gogh, maar wellicht is dat ook de bedoeling. Het heeft wat weg van een culturele Geen Stijl, zonder de mogelijkheid comments vol te plempen …

Na de reacties op ‘Dokter, u maakt me ziek!’, wilde ik toch nog een toevoeging maken. Het lijkt er op dat de meesten hebben opgepikt dat alle ziektes bestempeld werden als geheel psychisch. Hoewel ik de documentaire enkele stappen te ver vond gaan, was dat toch niet wat ik er uit haalde. Het ging er volgens mij meer om dat de maatschappij oplegt dat klachten per se een ziekte moeten zijn en dat men daarvoor per se behandeld wenst te worden. Terwijl dat simpelweg niet in alle gevallen mogelijk is, zeker het laatste niet. Lage rugpijn (werd veelvuldig als voorbeeld gebruikt) is geen ziekte, het is pijn in de rug. Daar is geen behandeling voor maar vaak verlangt men dat wel van de arts. Zonde, niemand is er gebaat bij om overbodig fysiotherapie te krijgen, de patient wordt er niet beter van en het kost een hoop geld. Daarnaast kwam naar voren dat als behandeling niet mogelijk is, positief gedrag beter zal werken dan negatief gedrag. Het voorbeeld van de vrouw met nekklachten sprak boekdelen. Na de therapie had ze net zoveel nekklachten als daarvoor het geval. Alleen verdeelde ze haar activiteiten beter waardoor ze niet telkens volledig in elkaar storte en was ze stukken gelukkiger omdat ze zich niet meer fixeerde op alleen de pijn.

Persoonlijk vind ik dat waarheden als een koeien. Zelf heb ik acht jaar klachten gehad zonder dat ik door iemand serieus genomen werd. Toen kreeg ik de diagnose ME, een aandoening waar nog geen oorzaak en geen behandeling voor gevonden is. Het enige wat ik daar aan gehad heb is het feit dat het beestje nu een naam had en mijn omgeving me nu wel geloofde. Ik had niet meer of minder klachten maar voor de omgeving was het een wereld van verschil. Ook had ik nooit bij een keuringsarts binnen kunnen stappen met een lijstje klachten. Met de diagnose echter wel, hoewel de lijst feitelijk exact hetzelfde is. De maatschappij vraagt dan toch inderdaad om een naam en een stempel? Daarnaast heb ook ik leren kijken naar de dingen die ik nog kan en heb geprobeerd beter te verdelen en langzaam op te bouwen. Dat heeft me verre van genezen maar ik ben wel degelijk wat verbeterd, geestelijk doch ook lichamelijk wel iets. Kan er niet mee gaan werken maar het maakte wel mogelijk dat ik een weblog kan bijhouden, wat me daarvoor niet gelukt was.

Enige wat mij dwars zat aan de documentaire was dat de ‘expert’ die worshops aan WAO-artsen geeft totaal doordraafde en de indruk gaf dat je volledig kan genezen, dat 80 procent van de WAOers in die categorie zou vallen en dat het geheel zo een verkeerde indruk kan geven. Wat te merken was, de kranten die erover schreven pikte meteen het extreme deel eruit om aan te geven dat iedereen zo de WAO uitgeschopt kan worden. Dat maakt het griezelig, een documentaire die veel waarheid bevat kan zo totaal misbruikt worden om mensen te duperen. Maar dat is iets anders dan bijvoorbeeld een mijnheer Buunk die glashard stelt dat al die klachten enkel voortkomen uit psyche.

Dat is mijn mening tenminste …

De Britse professor in de filosofie Anthony Flew, die tot nu toe bekend stond als ‘de kampioen van het atheïsme’, is radicaal van gedachten veranderd. De 81-jarige geleerde zegt nu dat wetenschappelijke feiten hem overtuigd hebben van het bestaan van een opperwezen. In een interview met de Associated Press (AP) zegt Flew dat er een soort hogere intelligentie het universum moet hebben gecreëerd. ”Een opperwezen is een prima verklaring om de complexiteit van de natuur te verklaren” zo zei Flew. Verder ..

Vol nieuwsgierigheid las ik de rest van het artikel om tot de conclusie te komen dat de informatie of erg onvolledig is of dat het ‘bewijs’ uit los zand bestaat. Waarschijnlijk het laatste als je leest: De ongelofelijke complexiteit van de samenstelling om een menselijk leven te produceren heeft hem nu van gedachten doen veranderen. Het bewijst volgens hem dat een â?Ëœintelligentieâ?â„¢ zich hiermee bemoeid heeft. De wetenschap heeft met het onderzoek van het menselijk DNA bewezen dat God bestaat, meent Flew.

Voor mij is dat geen bewijs maar een questie van onderbuik gevoelens. Het is zoooo, ingewikkeld, wij kunnen het niet verklaren, dat moet ‘gemaakt’ zijn. Vergelijkbaar met redeneringen uit lang vervlogen tijden toen er onvoldoende kennis was om fenomenen als het weer te verklaren.
Hiew er vallen lichtflitsen uit de lucht!
Was da dan?
Kweenie. Het zal wel een mijnheer zijn die bliksem gooit als ‘ie de pest in heeft.
Ah ja dat klinkt logisch!

Menigeen heeft zondag wellicht gekeken naar Tegenlicht, de aflevering ‘Dokter, u maakt me ziek’. Het programma verhaalt over mensen die aanlopen tegen èn meewerken aan het verschijnsel dat veel ziekte gedrag is en verzoorzaakt wordt door behandelaars en maatschappij. Zelf heb ik net op internet de herhaling zitten kijken.

Moet zeggen dat ik het een behoorlijk griezelige documentaire vond. Vooral omdat er kernen van waarheden gebruikt worden met zeer illustratieve voorbeelden zodat het – zeker voor een leek – zeer geloofwaardig overgekomen zal zijn. Dezelfde kijker zal waarschijnlijk niet merken dat de zaak nogal in extremen getrokken wordt. Het alles-over-een-kam en alles-is-te-genezen principe, tjakaaa. Dat bijvoorbeeld een goede coping strategie kan helpen om je leven wat beter in te richten en zelfs in sommige gevallen wat vooruit te gaan, geloof ik meteen en heb ik zelf ervaren. De twee personen die veel met WAO te maken hadden, maakten er echter ‘een uitdaging’ van en een was duidelijk overtuigd dat mensen weer geheel aan de slag geraken als ze maar positief ingesteld zijn over hun klachten. Dat is wel een flinke stap die lang niet voor iedereen op zal gaan. Een leuk leven opbouwen en klachten accepteren is nog heel wat anders dan genezen en aan de slag gaan tenslotte. Ook dat heb ik uit eigen ervaring ondervonden.

Jammer, het heeft ook het negatieve sneeuwbal effect gehad wat te verwachten was. Zo stond vandaag meteen in de Telegraaf:

“Ongeveer 80 procent van de klachten die WAO’ers hebben, wordt bepaald door gedrag. Dat stelde verzekeringsarts J. Spanjer van uitkeringsinstantie UWV zondag in het VPRO-programma Tegenlicht. Het gaat om mensen die bijvoorbeeld pijn hebben, maar bij wie geen lichamelijke oorzaak is gevonden. Nu belanden zij in een circus van artsen en behandelaars, die de niet bestaande ziekte bevestigen met een vage diagnose als bijvoorbeeld fybromyalgie (een verzamelbegrip voor onverklaarbare pijnen in het lichaam). Dergelijke patiënten zouden meer hebben aan een psycholoog die hen leert met de pijn om te gaan.

Volgens Spanjer zou een groot deel van de WAO’ers beter kunnen worden, als ze op een andere manier hulp krijgen. Hij vindt dat huisartsen zich beter aan de richtlijn moeten houden dat in veel gevallen, zoals bij lage rugpijnen, niets doen beter is. Bij die mensen moet het gedrag behandeld worden. Maar voor huisartsen is dat lastig. Patiënten accepteren dat vaak niet. “Als ik geen betere oplossing weet, stuur ik op WAO aan”, erkent huisarts J. Brienen.”

Ik heb ME en Fibromyalgie – wat overigens niet zomaar pijn willekeurig waar is – en mijn psycholoog wil me ondertussen niet meer zien omdat de psychische kant genoeg aandacht heeft gehad. Vermoedelijk ben ik de natte droom voor de hoofdpersonen van het programma. Na een lange rondgang langs ziekenhuizen waar de ernstige ziektes werden uitgesloten vond ik het vervolgens zelf wel leuk geweest en ben ik me gaan focussen op wat mijn mogelijkheden nog waren. Pas een jaar later kreeg ik de diagnose die ik accepteerde als ‘het beestje heeft een naam maar dat is het dan ook wel’, het voorstel om een WAO-keuring aan te vragen heb ik afgeslagen. Niemand zou echter beweren dat ik genezen ben en uiteindelijk belande ik toch in de WAO. En wordt ik mooi telkens over dezelfde kam meegeschoren …

Barney heeft gewonnen, het optreden van X-tinxion was meer dan geweldig en de aflevering van Tegenlicht moet ik nog kijken. Raakte echter vannacht verzeilt in een hoop discussies en mijn hond kreeg en passant diarree, dus een beter verslag volgt later wel. De hond lijkt leeg, eerst maar wat slapen ..

Vast een prettige maandag gewenst!

CiNNeR blijkt gewoon niet zo in te passen bij LikMijnKanaal en om nu alleen voor de kekke avator te blijven hangen ….

Vergeet ik helemaal te vertellen dat de Doeland Grandmasters bezig is (Darts dus!) op RTL5. Kan zo net Co Stompe – Tony West (kwart finale) meepikken en dan mis ik de rest. Vriendje treed op!

U nog iets te doen gehad?