Month: February 2003 Page 9 of 15

Twee foto’s in beeld. Op de een een reebok met staart, op de ander een zonder staart. Een presentatrice roept overdreven vrolijk “wat is het verschil tussen deze twee plaatjes? Ik weet wel dat het vroeg in de ochtend is en dan ziet u het misschien niet meteen. Het is ook wel heeeeeeeel erg moeilijk deze keer. U ziet het zeker niet he?” Een nog vrolijkere presentator roept terug “Neeeeeee, ik zie het ook niet. Wat moeilijk zeg. Nog eens kijken hoor. Oh ik zie het, ik zie het, ik zie het. Maar dit is een moeilijke hoor, echt waar. Ziet u het ook, bel dan en win blah blaat blah”

Verrek, het is geen kinderprogramma?? Dit is een quizje voor volwassenen!

Een voordeel van vroeg wakker zijn, is dat ik As The World Turns (ATWT) kan kijken. Kopje koffie, sigaretje en de dagelijkse soap. Toegegeven, niet iedereen zal dat als ‘voordeel’ bestempelen. Maar ik vind het heerlijk en schaam me er niet voor.

Je moet het dan ook niet te serieus nemen natuurlijk. Feitelijk is een soap nog erger dan de wel bekende bouquetreeks (voor de niet-wetenden onder ons: bouquetreeks: soort van doktersromannetje waarin de vrouw vele tegenslagen moet verwerken alvorens in de armen van die prachtige, wat oudere man met grijzende slapen en tonnen aan geld te vallen en altijd eindigd in een bruiloft, prachtige villa en zes kinderen in het vooruitzicht). Ontvoeringen, horror bruiloften, nare scheidingen, beschietingen, neergestorte vliegtuigen, stiekeme afaires, vergiftiging, en een zeer complex web van familiebanden is aan de orde van de dag. Oude liefdes duiken na jaren weer op, net als het ff niet uit komt. Kinderen vallen spontaan uit de lucht en het aantal stiefouders is niet meer te overzien. En wat er ook gebeurd, de hoofdpersonen krabbelen altijd weer op zonder maar een extra pukkeltje eraan over te houden.

Eigenlijk is het een soort cartoon voor volwassenen. Het maakt niet hoe vaak die loden bal op de kat valt, hij krabbelt er altijd weer onderuit. Dat maakt een soap ook zo lekker om te kijken 🙂

Toegegeven, ik ben niet bepaald een slanke den. Maar het kan erger, een stuk erger ..

BUENOS AIRES – Maar liefst acht agenten moesten er dinsdag aan te pas komen om een gevallen Argentijnse weer op haar benen te krijgen. Reden: de vrouw weegt maar liefst 300 kilo.
De 26-jarige Corina Durán was thuis uitgegleden in Rosario, op zo’n 350 kilometer van de hoofdstad Buenos Aires. Haar moeder en haar broer slaagden er met vereende krachten niet in haar weer overeind te krijgen en belden daarom de politie. Volgens de politie van Rosario is Durán mogelijk de dikste inwoonster van Argentinië.

Wat ik me altijd afvraag met dit soort gevallen is: waarom grijpt de familie niet in? Je kan mij niet wijs maken dat deze vrouw gelukkig is met haar gewicht maar schijnbaar krijgt ze het alleen niet meer voor elkaar om minder te eten. Maar zelf even boodschappen doen zal ook niet gaan hee! Dus in feite helpt de familie grif mee dit ongezonde gewicht in stand te houden ..

Had ik al verteld dat ik een nieuwe poging ga doen tot minder snoepen? 😉

Afgeven op een geliefde, dat is oppassen geblazen! Dat recht is namelijk enkel en alleen voorbehouden voor de partner in questie. De rol voor de aanhorende partij is een simpele: juist … alleen aanhoren dus. Laat je niet verleiden tot uitspraken als ‘je hebt gelijk, hij is echt een lul!’ of ‘inderdaad, je bent getrouwd met een geek!’. Dat zou je wel eens een vriendin kunnen kosten. Advies: veel ‘oh’s’ en ‘echt?’ en de vriendschap is een langer leven beschoren.

Zo werd ik vanmiddag gebeld door vriendin W. die even flink moest spuien over haar man. En eenmaal op gang gekomen is alles niet goed of het deugd niet. Het was snel duidelijk, ze is getrouwd met de devil himself!! Uiteindelijk werkte dat aanstekelijk en voor ik er erg in had plaatste ik een opmerking in de trend van ‘nou ja zeg, wat een eikel!’. Helaas, dat viel natuurlijk niet in goede aarde. Ineens was die kloothommel van een vriend toch wel lief en aardig en had elk euvel een speciale rede waar hij nou net even niets aan kon doen. Ik daarentegen moest niet zo ‘lullig doen’ en mocht best eens wat meer begrip tonen?

Gelukkig kon ik het met een hoop ‘natuurlijk, daar heb je gelijk in!’ en ‘zo bedoelde ik het ook helemaal niet’ nog wat recht breien. Ik wilde ook echt alleen maar supportive zijn in haar gevoelens van het moment …

Gisteren heb ik een hele leuke documentaire zitten kijken van Dokwerk: Journeys with George. Eigenlijk weinig politiek maar een mooi beeld van de politieke caravan die achter Bush aansleept en de haat en nijd onder de club journalisten. Aangezien Dokwerk zelf nogal een mooi verslag geeft, heb ik dat maar onbeschaamd gecopieerd.

[[image:images/img1.jpg:inline]]
“Hoewel Journeys with George een reisverslag is van de campagne van de republikeinse presidentskandidaat George W. Bush in 2000, komt politiek nauwelijks aan bod.

Regisseuse Alexandra Pelosi, voormalig producent van NBC News en telg van een democratische familie, interesseert zich meer voor de persoon Bush dan de politicus. Hij blijkt een charmante koppelaar, ad-rem en zelfverzekerd, met de nodige zelfspot, die uitsluitend alcoholvrij bier drinkt. Op Pelosi’s vraag aan het slot van de film wat er het afgelopen jaar is veranderd, antwoordt Bush: “I started off as a cowboy. Now I’m a statesman.”

Met haar persoonlijke benadering en ironische commentaar doet Pelosi’s stijl denken aan die van Michael Moore. Met haar digitale handcam brengt ze de weinig glamourvolle wereld van het journalistieke bestaan achter de schermen in beeld, en de haat-liefde verhouding tussen pers en presidentskandidaat. Pelosi krijgt op haar donder als ze senator Bush vraagt of hij goed slaapt terwijl het aantal geëxecuteerden in Texas steeds verder oploopt. Collega’s mijden haar wanneer een door haar georganiseerde poll onder de meereizende journalisten is uitgelekt (de meesten denken dat democraat Al Gore zal winnen), uit angst dat Bush hen niet meer te woord zal staan. Juist Bush blijkt dan haar enige ‘vriend’. Ook de titel voor de documentaire, Journeys with George, is een suggestie van de man die later de 43ste president van de VS werd.
[[image:images/img2.jpg:inline]][[image:images/img3.jpg:inline]][[image:images/img4.jpg:inline]]
Regie: Alexandra Pelosi
Produktie: Alexandra Pelosi
Verenigde Staten, 2002″

In Singapore grijpt de overheid Valentijnsdag aan voor een nieuwe campagne ter bevordering van voortplanting. Onder het motto ‘Romantisch Singapore’ krijgen Singaporanen versiertips en korting op diners voor twee.

Singaporanen trouwen te laat en krijgen te weinig kinderen, tot grote zorg van de regering. De Valentijnscampagne is het nieuwste initiatief van het overheidsbureau dat huwelijk en voortplanting moet promoten. Eerdere maatregelen waren extra belastingvoordelen voor gezinnen, extra kinderbijslag en extra subsidie voor kinderopvang. Er is zelfs een staatshuwelijksbureau.

En nu maar vol houden dat Valentijsdag niet commercieel is!!

Vanochtend had ik een lekkere tosti met ham, kaas en ananas in gedachten. Vrolijk trek ik het gisteren gekochte pakje kaas open … om alleen een brei aan groene schimmels aan te treffen! De derde keer in vijf maanden dus vandaag maar eens mee terug genomen naar de supermakrt. Kreeg zonder de bon te hoeven laten zien een nieuwe mee met de opmerking “dat gebeurd een aantal keer per week” Tsssss. Niet eens het goedkopere eigen merk maar Uniekaas dus!

Een Britse filmfan heeft de FBI op het spoor gezet van James Bulger (73) een van ‘s werelds meest gezochte misdadigers. In de VS wordt hij gezocht voor onder andere 18 moorden. De Brit bekeek nietsvermoedend de film ‘Hannibal’, het vervolg op ‘Silence of the Lambs’, met Anthony Hopkins in de hoofdrol als de seriemoordenaar Hannibal ‘The Cannibal’. In een korte scène bestudeert een politieagent de website van de FBI. Daarbij is ook de – werkelijke bestaande – toptien van meest gezochte criminelen eventjes te zien. De Brit herkende in die toptien het gezicht van James Bulger. Hij had hem in 1994 toevallig ontmoet in een fitnesscentrum in Londen. Eind 2002 liep hij hem opnieuw tegen het lijf in een gymclub. FBI-agent Kevin Fhanley: “Het is eigenlijk onbeschrijflijk. We weten nu dat Bulger naar Engeland is gevlucht.” De FBI heeft nu een nieuwe foto van de moordenaar kunnen samenstellen en kon twee van zijn bankkluizen ontdekken.

De dierenarts vroeg nog “kunt u haar een beetje makkelijk pilletjes geven?” “Mwoah, in de houtgreep lukt dat prima” antwoorde ik optimistisch. Wist ik veel dat poes voor zeven dagen zeven pillen per dag mee zou krijgen!

Afgelopen zondag was het weer zover, poes ging elke vijf minuten pogingen tot plassen doen op elk plekje wat ze kon vinden. Ze blijkt een genetische aanleg tot ‘problemen in de lage urinewegen’ te hebben en deze keer kon het gehouden dieet er niet tegenop. Dus krantjes en bakken snippers door het huis verspreid en dezelfde dag op naar de dierenarts. Een voordeel, op zondag zit er letterlijk bijna geen hond in de wachtkamer. Aan de andere kant wordt daar dan ook wel een dik weekendtarief voor betaald. Na het gebruikelijke ‘weet je wel zeker dat het een vrouwtje is?’ (ze heeft het uiterlijk van een enorme texelse kater waar elke dierenarts zich over moet verbazen, maar ik weet toch zeker wel van welk geslacht mijn huisdieren zijn!) kreeg ze twee injecties en stapels pillen mee. 

De pillen moeten ‘bij voorkeur met een likje boter’ gegeven worden. De eerste keer vond ze dat nog wel leuk. De tweede maal werd het iets minder maar het likje boter na als beloning werd nog lichtjes gewaardeerd. Net de derde keer koste het sowieso vier pogingen om de pil naar binnen te krijgen (en de capsule moet heel naar binnen en met al dat geknauw en gespuug was dat nog niet makkelijk). De boter zat aan mijn vingers, aan de stoel, op mijn trui, in mijn haar, op mijn neus en in haar vacht maar niet in haar bek. Ook als beloning na werd het niet meer op prijs gesteld, een stel krassen op mijn arm en een opgetrokken neus viel me ten deel.

Tja, ik zou het ook niet kunnen waarderen als ik elke avond in de houtgreep genomen, mijn anti-conceptiepil verpakt in boter zonder de bijbehorende boterham en beleg door mijn strot geduwd zou krijgen.

Te koop. Geslachtsdelen van uw favoriete schrijver! Dit weekeinde worden de in gips gegoten piemels van Joost Zwagerman, Ingmar Heytze, Bart FM Droog, Arjan Witte en Ronald Ohlsen te koop aangeboden. Ook schrijfster Lydia Rood heeft een afgietsel van haar geslacht laten maken. De afgietsels die niet worden verkocht, worden aangeboden aan het Letterkundig Museum. (verder)

“Mam, we gaan op schoolreisje naar het letterkundig museum!”
“Ow leuk, vergeet je niet de schaamlippen van Lydia Rood te fotograferen?”