Die strengere herkeuringen voor WAO en alle verhalen eromheen hebben een merkwaardig bij-effect merkte ik vandaag. Vanochtend kreeg ik de bloeduitslagen van de reumatest en hoewel er wel een lichte ontstekingshaard is, kwam er geen ontstekingsvorm van reuma uit. Op de vraag wat dat dan betekende betreffende pijn/gewrichtsklachten werd me verteld dat ik aan atrose moet denken (zit ook flink in de familie). Als ik per se wilde kon ik foto’s laten maken maar eigenlijk heeft dat geen zin. Zelfs als er slijtage te zien is (wat niet de verwachting is ‘zo vroeg’) kan men toch niet meer behandelen dan nu gebeurd. Een voetendokter zou wat hulpmiddelen kunnen aanmeten maar goed, dat is onbetaalbaar en vooralsnog daarom geen optie (bovendien maar een lapmiddeltje hoor)
Normaal gesproken zou ik geen foto’s laten maken en is de kous ermee af. Maar ik zal herkeurd worden in de toekomst en dan ook deze klachten melden. En tja, ervaring leert dat zo’n keuringsarts dan diagnoses wil zien. Bewijs! En ‘herstelgedrag’ vindt men belangrijk, ook al betekend dat nutteloos gebruik maken van de gezondheidszorg terwijl je bij voorbaat weet dat het geen nut zal hebben.
Toen de huisarts dus uiteenzette dat verder kijken nu geen zin heeft voor wie dan ook hoorde ik mezelf verontschuldigend zeggen dat een keuringsarts het wel belangrijk zal vinden. Gelukkig zei hij als dat het geval bleek, dat ik dan gewoon langs kan komen. Mooi, kan ik dit in de ijskast zetten.
Toch bizar dat ik er uberhaupt mee bezig ben he? Alsof ik niet wat anders aan mijn hoofd heb 🙁