Month: August 2003 Page 6 of 9

Jammer genoeg. Vannacht voor het eerst in drie jaar een droom gehad die ik daarvoor menig maal droomde. Op een of andere manier kom ik bij een arts terecht (meestal val ik flauw ofzo) die allemaal testen op me loslaat en what do you know, dan blijk ik toch mooi geen ME te hebben! Welnee, ik mankeer iets relatief simpels, krijg medicijnen en tips mee et voila (mijn talenknobbel doet het goed vandaag ;)), ik word gewoon weer tip top in orde!

Mijn onderbewuste brengt wel nuancering aan tegenwoordig. Vroeger was ik met een antibioticakuur in twee weken beter, vannacht duurde het een maand of drie en realiseerde ik me zelfs dat ik mijn conditie weer terug op moest bouwen.

Helaas, dromen zijn bedrog…maar ben er even heeeeel blij mee geweest 😉

Het is zeker orgineel maar in mijn ogen lichtjes onpersoonlijk, aanstaande zondag zal het eerste ruimtehuwlijk in de geschiedenis plaats vinden. Joeri Malenchenko (41) kreeg toestemming van het Russische leger om vanuit vanuit de ruimte zijn jawoord te geven aan de Amerikaanse Ekaterina Dmitriev (26). Zij vertoeft niet in de ruimte maar mag ‘I do’ zeggen vanuit het Nasa-centrum in Houston, Texas.

Dat wordt een zeer lastige eerste huwlijksnacht?

Sommige mensen hebben last van de hitte, sommige van webloggen. Bij Kneusje las ik net:

Dienstmededeling
Wegens weblog vandaag géén hittegolf.

Ow was het maar zo gemakkelijk 😉

En deze keer doel ik niet op mezelf maar inderdaad .. op het weer. Vanmiddag vielen de mussen van het dak van de hitte, tegen de avond werd het ineens koel. Nee, koud bijna zelfs (heeeeerlijk!). En nu mist het zo erg dat ik de huizen aan de overkant niet meer kan zien (en die staan niet ver!) Lijkt er alleen warmer van te worden, misschien houdt de mist de warmte die de aarde nog afgeeft tegen?

Voel me nu alsof ik in een warm, klam washokje zit …

Gisteren vertelde ik al dat ik emotioneel een wrak was. Dat heeft meerdere redenen waar ik niet allemaal tegelijk over uit ga weiden. Maar de belangrijkste en meest intense rede is mijn verdriet om Nora, mijn moeder. Op 10 februari 2002 is ze na een lange strijd tegen kanker toch vrij plots overleden. En ik kan niet in woorden uitdrukken hoe ik me daarover voel, hoe erg ik haar mis, hoe oneerlijk dat is en hoe moeilijk te bevatten.

Niet alleen omdat woorden zo nietszeggend zijn. Vind het sowieso moeilijk om erover te praten, zeker op dit log. Altijd het gevoel dat ik het net niet goed kan vertellen, teveel vertel of juist te weinig, geen goed beeld van haar kan geven, niet precies die woorden heb om te vertellen. En bang dat ik mijn vader verdriet doe die hier ook meeleest, hoewel zijn verdriet niet groter kan worden.

Toch begint de behoefte om wel over haar te praten steeds groter te worden. Ik wil haar ook niet verstoppen, ze was een van de belangrijkste personen in mijn leven en zal dat altijd blijven. Er gaat geen dag voorbij dat ze niet in mijn gedachte is dus is het eigenlijk raar om niet over haar te vertellen. Maar ook nu ik dit typ weet ik niet waar te beginnen, hoeveel te zeggen, welke woorden te kiezen. Misschien beter stapje voor stapje. Af en toe een lieve herinnering of een leuke anekdote.

Vandaag ben ik dus naar het strand geweest. Zij is uitgestrooid over zee, omdat ze zoveel van zee en strand hield. Daar in de schemering, tot aan mijn enkels in de golven en de mist over zee, voelde ik me heel dicht bij haar.

Vanavond voor het eerst in jaren weer naar het strand geweest! Dat was een goed plan van vriendje, om naar Vlissingen te rijden. Het was aardig mistig en daardoor vroeg donker en dus lekker leeg op het strand. Meteen tot aan mijn knieen in het water gaan staan en lekker verkoelend wandelingetje gemaakt. Wel leuk daar, er varen enorme schepen vlak langs de kust voorbij. Dat heeft sowieso zijn charme in het donker (zo’n vaag gevaarte met lichtjes die uit de mist opduikt) maar levert ook leuk golven op! Nog wat spekjes, bitter-lemon, een peukje, alles vol met zand en een lief vriendje en de avond was compleet.

CiNNeR was zo blij als een kind!

Frozen Solid is tot ons aller ontzetting tijdelijk afgesloten van normaal internetcontact door moeilijkheden met zijn provider. Of beter, zijn provider doet moeilijk met als resultaat: geen vaste verbinding. Om zijn log niet te laten verslonsen zijn er een aantal gastloggers aangenomen, waaronder ikke. Kan er moeilijk gaan zitten lifeloggen dus bepaalde nieuwtjes of bizarre gebeurtenissen log ik tijdelijk daar.

U komt toch wel af en toe een blik werpen? 😉

Dit huis is amper afgekoeld te krijgen en gisterenavond was het om er zo bij neer te vallen. Dus Knoepie even opgesloten in een kamertje en in de huiskamer de balkondeur even goed open. De twee andere katten lopen nooit weg eigenlijk en bovendien hou ik ze scherp in de gaten.

Blijkbaar niet scherp genoeg. Ik keek even naar de andere kant, hoor een geschraap en een bonk, kijk terug en mis meteen de grootste van het stel terwijl de ander met grote ‘er-is-iets-helemaal-niet-goed’ ogen naar binnen kwam stormen. Een blik over de reling leerde dat ze inderdaad naar beneden gekukeld was en ze had meteen gezelschap van een straatkater uit de buurt. In vliegende paniek een natte broek van de lijn gegrist en binnenstebuiten aangetrokken, schoenen, sleutels en rennen! Paniekerig zag ik me al een hele nacht rondstruinen!

Dat laatste viel echter enorm mee. Beneden zag ik een hysterische kat tegen de muur omhoog springen in loze pogingen terug op het balkon te geraken. Inderdaad, onze Dolly dus. Ze was ondertussen zo hard aan het brullen dat de straatvent met open bek en van een afstandje zat te kijken en ze mij niet meer hoorde roepen. Toen ze me eindelijk zag vloog ze op me af, zette d’r nagels diep in mijn rug en d’r koppie diep in mijn nek. En nee, dat ziet er eigenlijk toch niet zo schattig uit waarschijnlijk aangezien Dolly het formaat heeft van een kleine hond (en dan bedoel ik een stukje groter dan een tekkel of fifi-hondje :)) Eenmaal op de trap begon ze al genoegelijk te knorren en binnen heeft ze me het eerste uur niet meer uit het oog verloren.

Deze nacht heb ik ze allemaal opgesloten dus .. 🙂

U heeft het allemaal natuurlijk wel ergens gehoord of gelezen, het grootste gedeelte van het Nationaal Huwlijksgeschenk aan Willem-Alexander en Maxima is besteed aan het voorafgaande huwlijksfeest in de Arena. Namelijk 2,1 miljoen aan het feest zodat er slechts 1,2 miljoen over is voor goede doelen. De opbrengst van het opgezette Oranje Fonds ‘viel wat tegen’. Bij voorbaat was bekend bij de organisatoren dat 2,1 miljoen naar het feest zou gaan. Blijkbaar vond men het niet nodig dat ook aan de bevolking meegaf voor het geld uit de zakken geklopt werd.

Nou vond ik het al een belachelijke vertoning. Als bevolking wordt men opgeroepen om vooral geld te geven voor een prachtig nationaal geschenk wat gebruikt zou gaan worden voor sociale projecten. Vervolgens komt men erachter dat zij met 2/3 een bruidsfeest hebben gefinancierd. Of dat niet lullig genoeg is komt er net op SBS-nieuws een of andere Knurft voorbij van het Oranje comittee en die had zijn woordje klaar hoor. Op de vraag ‘Sommige mensen vinden die verhoudingen van het geschenk wat scheef’ antwoorde hij bits: “Ja, dan had de bevolking meer moeten geven he?”

Kijk, DAT is nu meteen de rede dat de bevolking steeds minder scheutig wordt met dat soort acties he!!!! (fy)

Zit emotioneel even helemaal stuk, vandaag geen updates…